تفسیر آیهٔ ۱۰ سورهٔ غافر

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنٰادَوْنَ لَمَقْتُ اللّٰهِ أَكْبَرُ مِنْ مَقْتِكُمْ أَنْفُسَكُمْ إِذْ تُدْعَوْنَ إِلَي الْإِيمٰانِ فَتَكْفُرُونَ » (بی‌گمان کسانی که کافر شدند، ندا داده می‌شوند که قطعاً بیزاری و خشم خدا از بیزاریِ شما از خودتان بزرگ‌تر است، آن‌گاه که به ایمان فراخوانده می‌شدید و کفر می‌ورزیدید). «مقت» به معنای شدیدترین خشم و بیزاری است. خدای متعال پس از آنکه بهره‌های مؤمنان را به سبب ایمانشان یادآور شد، دوباره به سراغ کافران آمد تا بخشی از کیفر و فرجام شومِ آنان را به سبب کفرشان بیان فرماید.

ظاهر این آیه و آیهٔ پس از آن نشان می‌دهد این ندایی که در آیه آمده، در آخرت و پس از ورودشان به دوزخ به گوش آنان می‌رسد؛ هنگامی که عذاب را به سزای کفرشان می‌چشند و برایشان آشکار می‌شود که کفر ورزیدنشان در دنیا—آن‌گاه که از سوی پیامبران به ایمان فراخوانده می‌شدند—در حقیقت دشمنی و خشم شدیدی از جانب خودشان نسبت به خویشتن بوده است؛ چراکه با این کار، خود را به ورطهٔ هلاکت همیشگی درانداختند.

و از سوی خدای پاک و منزه به آنان ندا داده می‌شود و گفته می‌شود: سوگند که خشم و بیزاریِ شدید خدا از شما، بزرگ‌تر از خشم و بیزاریِ شما از خودتان است؛ در آن هنگام که—به بازگوییِ حال گذشته—از جانب پیامبران به سوی ایمان دعوت می‌شدید، ولی کفر می‌ورزیدید.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۷ تا ۱۲ با هم

چون خدای سبحان تکذیبِ کافران و ستیزه‌جوییِ باطل آنان را در برابر آیات الهی یادآور شد، و گوشزد فرمود که آنان نه می‌توانند خدا را درمانده کنند و نه از یاد رفته‌اند، بلکه در این دعوت منظور و مورد توجه‌اند، و این توجه به آنان برای آن است که [از مؤمنان] جدا و متمایز گردند تا سخنِ عذاب بر آنان حتمی شود و کیفر بینند، بار دیگر به آغاز کلام بازگشت؛ همان‌جا که اشاره کرده بود فرود آمدن کتاب و برپایی این دعوت، برای آمرزش گروهی و پذیرش توبهٔ آنان، و نیز کیفر دادن به گروهی دیگر است. ادامه در متن کامل