وَمَاذَا عَلَيۡهِمۡ لَوۡ ءَامَنُواْ بِٱللَّهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡأٓخِرِ وَأَنفَقُواْ مِمَّا رَزَقَهُمُ ٱللَّهُۚ وَكَانَ ٱللَّهُ بِهِمۡ عَلِيمًا
و چه زیانی به آنان می‌رسید اگر به خدا و روز بازپسین ایمان می‌آوردند و از آنچه خدا روزی‌شان کرده است انفاق می‌کردند؟! و خدا همواره به [حالِ] آنان داناست.
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان آیات
تفسیر آیه‌های ۳۶ تا ۴۲ با هم
این هفت آیه دربردارندهٔ ترغیب به احسان و انفاق در راه خدا و وعده‌ای نیکو بر آن است، و بر ترک انفاق—خواه با بخل‌ورزیدن و خواه با انفاقِ ریاکارانه در برابر مردم—نکوهش می‌کند. ادامه در متن کامل
بحث روایی
تفسیر آیه‌های ۳۶ تا ۴۲ با هم
و بدان که از طریق اهل‌سنت روایات فراوانی آمده است مبنی بر اینکه این آیات دربارهٔ یهود نازل شده است. ادامه در متن کامل
تفسیر آیهٔ ۳۹ سورهٔ نساء، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۴، صفحهٔ ۳۵۳ تا ۳۵۸ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/4/39/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان آیات
خدای متعال می‌فرماید: «وَ مٰا ذٰا عَلَيْهِمْ لَوْ آمَنُوا» (و چه می‌شد بر آنان اگر ایمان می‌آوردند...) تا پایان آیه. این پرسش برای ابراز تأسف یا شگفتی است. این آیه نشان می‌دهد که خودداری از انفاق در راه خدا، از تهی‌بودنِ باطن از ایمان حقیقی به خدا و روز قیامت سرچشمه می‌گیرد، هرچند انسان در ظاهر به آن آراسته باشد.
سخن خدای متعال: «وَ كٰانَ اللّٰهُ بِهِمْ عَلِيماً» (و خدا همواره به آنان دانا بوده است)، زمینه‌سازی برای بیانی است که در آیهٔ بعد می‌آید؛ و مناسب‌ترین نقش برای این جمله از نظر معنا آن است که «حال» (بیان‌کنندهٔ حال و وضع) باشد.