تفسیر آیهٔ ۶۱ سورهٔ زمر

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ يُنَجِّي اللّٰهُ الَّذِينَ اتَّقَوْا بِمَفٰازَتِهِمْ لاٰ يَمَسُّهُمُ السُّوءُ وَ لاٰ هُمْ يَحْزَنُونَ » (و خدا کسانی را که پروا داشتند، به سبب رستگاری‌شان نجات می‌دهد؛ نه گزندی به آنان می‌رسد و نه اندوهگین می‌شوند). ظاهر این است که «مَفَازَة» مصدر میمی به معنای «فَوْز» (رستگاری) است و فوز یعنی دست یافتن به مقصود؛ حرفِ «باء» در « بِمَفٰازَتِهِمْ » برای ملابست (همراهی) یا سببیت است؛ بنابراین، رستگاری‌ای که خداوند در آن روز برایشان مقدر می‌فرماید، سبب نجات یافتنِ آنان است.

و فرمودهٔ او: « لاٰ يَمَسُّهُمُ » (گزندی به آنان نمی‌رسد...) تا آخر آیه، بیان و توضیح چگونگی نجات دادن آنان است؛ گویی فرموده است: نجاتشان می‌دهد، به گونه‌ای که نه هیچ گزند و بدی‌ای از بیرون به آنان می‌رسد و نه خود در درونشان اندوهگین می‌شوند.

این آیه به فرمودهٔ خدای متعال در پایان آیات سورهٔ مؤمنون که اندکی پیش نقل شد نظر دارد: « إِنِّي جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِمٰا صَبَرُوا أَنَّهُمْ هُمُ الْفٰائِزُونَ » (مؤمنون: ۱۱۱: «بی‌گمان من امروز به پاداش شکیبایی‌شان به آنان جزا دادم که تنها ایشان رستگارانند»)؛ پس دقت کن و غافل مشو.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۵۳ تا ۶۱ با هم

و بدان که از امامان اهل‌بیت (ع) روایات فراوانی در تطبیقِ این آیات بر شیعیانشان، و تطبیقِ «جنب الله» (ساحت الهی) بر خودشان وارد شده است؛ اما همهٔ آن‌ها از بابِ جَری (تطبیقِ مصداقی در بستر زمان) است نه تفسیر، و از همین رو از آوردن آن‌ها در اینجا خودداری کردیم. ادامه در متن کامل