تفسیر آیهٔ ۴۶ سورهٔ زمر

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « قُلِ اللّٰهُمَّ فٰاطِرَ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ عٰالِمَ الْغَيْبِ وَ الشَّهٰادَهِ أَنْتَ تَحْكُمُ » (بگو: بارالها، ای پدیدآورندهٔ آسمان‌ها و زمین، دانای نهان و آشکار، تو داوری می‌کنی...). چون سخن به جایی رسید که به سبب فراموشیِ کارِ آخرت و انکارِ بازگشت به سوی خدای متعال هیچ امیدی به خیری در آنان نبود—تا آنجا که از یاد شدنِ خدای متعال به یگانگی دلزده می‌شدند—به پیامبر (ص) فرمان داد که او را به تنهایی یاد کند، و در قالبِ پناه بردن به خدای متعال، داوریِ او را میان بندگانش در آنچه اختلاف دارند به آنان گوشزد نماید؛ بیانی که خود دربردارندهٔ اقرار به رستاخیز است. و خدای متعال چنین توصیف شده که آفرینندهٔ آسمان‌ها و زمین است، یعنی بیرون‌آورندهٔ آن‌ها از نهانگاهِ نیستی به پهنهٔ هستی. و او دانای نهان و آشکار است، بنابراین هیچ چیز بر او پوشیده نمی‌ماند، و لازمه‌اش این است که به حق داوری کند و حکمش به اجرا درآید.