لَٰكِنِ ٱلَّذِينَ ٱتَّقَوۡاْ رَبَّهُمۡ لَهُمۡ غُرَفٞ مِّن فَوۡقِهَا غُرَفٞ مَّبۡنِيَّةٞ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُۖ وَعۡدَ ٱللَّهِ لَا يُخۡلِفُ ٱللَّهُ ٱلۡمِيعَادَ
اما کسانی که از پروردگارشان پروا داشتند، برای آنان غرفههایی (عمارتهای بهشتی) است که بر فرازشان غرفههایی دیگر بنا شده است و از زیرِ آنها جویبارها روان است؛ [این] وعدهٔ خداست و خدا در وعدهاش خلاف نمیکند.
تفسیر آیهٔ ۲۰ سورهٔ زمر، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۷، صفحهٔ ۲۵۱ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/39/20/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « لٰكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ غُرَفٌ مِنْ فَوْقِهٰا غُرَفٌ مَبْنِيَّهٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهٰارُ » (اما کسانی که از پروردگارشان پروا داشتند، برایشان غرفههایی ساختهشده است که بر فراز آنها غرفههایی دیگر قرار دارد و از زیر آنها جویبارها روان است). واژهٔ «غُرَف» جمع «غرفه» و به معنای منزلگاه بلند است. و گفته شده: این بیان در برابر توصیفی است که دربارهٔ کافران فرمود: « لَهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِنَ النّٰارِ وَ مِنْ تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ » (برای آنان از بالای سرشان سایبانهایی از آتش و از زیر پایشان نیز سایبانهایی است).
و فرمودهٔ خدای متعال: « وَعْدَ اللّٰهِ » (این وعدهٔ خداست)، یعنی خداوند این پاداش را به آنان وعده داده است، وعده دادنی قطعی؛ پس مفعول مطلقی است که بهجای فعلِ خود نشسته است. و فرمودهٔ او: « لاٰ يُخْلِفُ اللّٰهُ الْمِيعٰادَ » (خداوند هرگز خلاف وعده نمیکند)، خبری از سنّت خدای متعال در وعدههای اوست و مایهٔ آرامش و دلگرمی جانهای آنان است.