لَهُم مِّن فَوۡقِهِمۡ ظُلَلٞ مِّنَ ٱلنَّارِ وَمِن تَحۡتِهِمۡ ظُلَلٞۚ ذَٰلِكَ يُخَوِّفُ ٱللَّهُ بِهِۦ عِبَادَهُۥۚ يَٰعِبَادِ فَٱتَّقُونِ
برای آنان از بالای سرشان سایبانهایی از آتش و از زیر پایشان نیز سایبانهایی [از آتش] است. این چیزی است که خدا بندگانش را با آن بیم میدهد؛ ای بندگان من، پس از من پروا کنید.
تفسیر آیهٔ ۱۶ سورهٔ زمر، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۷، صفحهٔ ۲۴۹ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/39/16/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « لَهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِنَ النّٰارِ وَ مِنْ تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ » (برای آنان از بالای سرشان طبقهها و سایبانهایی از آتش و از زیر پایشان نیز سایبانهایی از آتش است) تا آخر آیه. «ظُلَل» جمعِ «ظُلَّة» است و ظُلّه—همانطور که گفتهاند—پوشش و سایبانِ بالاسر است.
و مراد از اینکه آتش از بالای سر و از زیر پایشان است، فراگرفتن و احاطهٔ آتش بر آنان است؛ زیرا آنچه از آتش معهود و شناخته شده، همین دو جهت [بالا و پایین] است، و بقیهٔ آیه نیز روشن است.