تفسیر آیهٔ ۱۷ سورهٔ ص

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « اِصْبِرْ عَليٰ مٰا يَقُولُونَ وَ اذْكُرْ عَبْدَنٰا دٰاوُدَ ذَا الْأَيْدِ إِنَّهُ أَوّٰابٌ » (بر آن‌چه می‌گویند شکیبا باش و بندهٔ ما داوود را یاد کن که نیرومند بود؛ چرا که او بسیار به درگاه خدا توبه و رجوع می‌کرد). «أید» به معنای قدرت است، و داوود (ع) در تسبیح‌گفتن به درگاه خدای متعال نیرومند بود؛ چنان‌که خود تسبیح می‌گفت و کوه‌ها و پرندگان نیز همراه او تسبیح می‌گفتند. او در فرمانروایی‌اش نیرومند بود، در دانش خود توانمندی داشت، و در جنگ‌ها نیز دارای قدرت و دلاوری بود و جالوت پادشاه را کُشت؛ همان‌گونه که خداوند سرگذشت آن را در سورهٔ بقره بیان کرده است [بقره: ۲۵۱].

واژهٔ «اوّاب» اسم مبالغه از «أَوْب» به معنای بازگشت است، و مراد از آن، فراوانیِ بازگشت او به سوی پروردگار خویش است.