فَأَقۡبَلُوٓاْ إِلَيۡهِ يَزِفُّونَ
پس [بتپرستان] شتابان و دواندوان به سوی او روی آوردند.
تفسیر آیهٔ ۹۴ سورهٔ صافات، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۷، صفحهٔ ۱۴۹ تا ۱۵۰ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/37/94/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « فَأَقْبَلُوا إِلَيْهِ يَزِفُّونَ » (پس شتابان بهسوی او روی آوردند). «زَفّ» و «زَفِیف» بهمعنای شتاب در راه رفتن است؛ یعنی آمدند بهسوی ابراهیم، در حالی که بهخاطر اهمیت دادن به حادثهای که گمان میبردند او عامل آن است، شتاب میکردند.
و در این کلام، فشردگی و حذفی صورت گرفته است؛ از جمله خبرِ بازگشتشان به شهر، آگاه شدنشان از آنچه بر سر بتها آمده بود، پیگیریِ ماجرا و گمان بردنشان به ابراهیم (ع) که همه در سورهٔ انبیاء بیان شده است.