وَبَٰرَكۡنَا عَلَيۡهِ وَعَلَىٰٓ إِسۡحَٰقَۚ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحۡسِنٞ وَظَالِمٞ لِّنَفۡسِهِۦ مُبِينٞ
و به او و اسحاق برکت بخشیدیم؛ و از نسل آن دو، هم نیکوکار هست و هم کسی که آشکارا به خود ستم می‌کند.
تفسیر آیهٔ ۱۱۳ سورهٔ صافات، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۷، صفحهٔ ۱۵۳ تا ۱۵۴ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/37/113/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: «وَ بٰارَكْنٰا عَلَيْهِ وَ عَلَيٰ إِسْحٰاقَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِمٰا مُحْسِنٌ وَ ظٰالِمٌ لِنَفْسِهِ» (و بر او و بر اسحاق برکت نهادیم، و از نسلِ آن دو هم نیکوکار هست و هم کسی که به خویشتن ستم می‌کند). «مُبِينٌ» (آشکار).
«مبارک گردانیدنِ» چیزی، قرار دادن خیر، فزونی و پایداری در آن است؛ یعنی: ما در آنچه به ابراهیم و اسحاق بخشیدیم، خیری پایدار و فزاینده قرار دادیم.
و ممکن است این سخن خدای متعال: « وَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِمٰا » (و از دودمان آن دو...) قرینه‌ای باشد بر اینکه مقصود از فرمودهٔ او:
« بٰارَكْنٰا » (برکت دادیم)، بخشیدن برکت و فراوانی در فرزندان او و فرزندان اسحاق است؛ و ادامهٔ آیه نیز روشن است.