تفسیر آیهٔ ۸ سورهٔ سجده

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

و سخن خدای متعال که: « ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِنْ سُلاٰلَهٍ مِنْ مٰاءٍ مَهِينٍ » (سپس نسل او را از چکیده‌ای از آبی بی‌مقدار پدید آورد)؛ «سلاله» چنان‌که در مجمع‌البیان آمده، چکیده و برگزیده‌ای است که کشیده و جدا می‌شود، یعنی از چیزی دیگر بیرون کشیده می‌شود، و نطفه مرد را نیز از آن رو «سلاله» نامیده‌اند که از صلب او بیرون کشیده می‌شود. واژه «مهین» از ریشه «هَون» به معنای سستی و ناچیزی است، و کلمه «ثُمَّ» (سپس) برای فاصله زمانی است.

و معنای آیه چنین است: سپس زایش او را به شیوه جدا شدنِ فرزند از والدین، از چکیده آبی ضعیف یا ناچیز قرار داد.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

گفتاری دربارهٔ پیدایش نخستینِ انسان

تفسیر آیه‌های ۷ تا ۹ با هم

و از همین‌جا دلالت تمام آیاتی که بر آفرینش آدم از خاک یا گِل یا مانند آن دلالت دارند بر مقصود آشکار می‌شود؛ مانند این سخن خداوند: «إِنِّي خٰالِقٌ بَشَراً مِنْ طِينٍ» (ص: ۷۱) (من بشری از گِل می‌آفرینم) و این کلام او: «وَ بَدَأَ خَلْقَ الْإِنْسٰانِ مِنْ طِينٍ» (سجده: ۷) (و آفرینش انسان را از گِل آغاز کرد).

و اما سخن کسی که گفته است: مراد از آدم، «آدمِ نوعی» است نه فردی مشخص (به معنای همان طبیعت انسانیِ خارجی که در میان افراد گسترده است)، و مراد از فرزندانش، افرادی هستند که با ضمیمه شدن ویژگی‌ها و قیدها به آن طبیعت کثرت یافته‌اند؛ و داستان ورودش به بهشت و رانده‌شدنش از آن به سبب نافرمانی با وسوسهٔ شیطان، تمثیلی نمادین و تخیلی از جایگاه ذاتی انسان و قرار گرفتنش در مقام قُرب و سپس در معرض هبوط قرار گرفتنش با پیروی از هوای نفس و اطاعت از ابلیس است؛

در پاسخ باید گفت: این سخن با آیهٔ پیشین و ظاهرِ بسیاری از آیات دیگر رد می‌شود؛ مانند این سخن خداوند: «الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وٰاحِدَهٍ وَ خَلَقَ مِنْهٰا زَوْجَهٰا وَ بَثَّ مِنْهُمٰا رِجٰالاً كَثِيراً وَ نِسٰاءً» (نساء: ۱) ([همان خدایی] که شما را از یک نفس آفرید و همسرش را از [نوع] او پدید آورد و از آن دو، مردان و زنان بسیاری را پراکند). اگر مراد از «نفس واحده» آدمِ نوعی بود، دیگر جایی برای فرض همسر برای او باقی نمی‌ماند؛ و نظیر این آیه است آیاتی که بیان می‌کنند خداوند او و همسرش را به بهشت وارد ساخت، و او و همسرش با خوردن از آن درخت، خدا را نافرمانی کردند.

افزون بر این، اساسِ نظریهٔ «آدمِ نوعی» بر این فرض استوار است که زمین و گونه‌های اصیل موجودات—از جمله انسان—ازلی و قدیم‌اند و افراد انسان از دو طرف (آغاز و انجام) نامتناهی هستند، در حالی که اصول علمیِ امروزی این فرضیه را به‌کلی باطل می‌داند.

و اما این سخن که نسل کنونی بشر به چند فرد انگشت‌شمار می‌رسد—مانند چهار جفت که به واسطهٔ رنگ‌های سفید، سیاه، سرخ و زرد با یکدیگر تفاوت دارند، یا جفت‌هایی از انسان که برخی در دنیای قدیم (قاره‌های کهن) و برخی در دنیای جدید و سرزمین‌های به‌تازگی کشف‌شده با ساکنان بومی‌شان مانند آمریکا و استرالیا پدید آمده‌اند—

با تمامی آیاتی که دلالت دارند نسل کنونی بشر به آدم و همسرش منتهی می‌شود رد می‌گردد؛ چراکه مراد از آدم در این آیات، یا یک فرد معین انسانی است یا طبیعت انسانیِ گسترده در میان افراد یعنی آدمِ نوعی؛ اما این‌که مراد، چند فرد انگشت‌شمار باشد، الفاظ آیات به‌هیچ‌وجه چنین احتمالی را برنمی‌تابد.

افزون بر این، این نظریه مبتنی بر این است که نژادهای چهارگانهٔ انسان—سفیدپوستان، سیاه‌پوستان، سرخ‌پوستان و زردپوستان—از یکدیگر متباین و جدا باشند و هر یک از این نژادها گونه‌ای مستقل به شمار آید که به جفتی جدا از دیگران منتهی شود، یا این‌که قاره‌های زمین از ابتدا و برای همیشه از یکدیگر جدا بوده‌اند و سابقهٔ پیوستگی نداشته‌اند؛ در حالی که امروزه بطلان این فرضیه‌ها چنان روشن شده که نزدیک به بدیهیات است.

و اما این سخن که نسل انسان به یک یا چند جفت منتهی می‌شود که از نوع دیگری—که نزدیک‌ترین نوع به انسان است، مانند میمون—از راه تکامل و به صورت جداییِ موجود کامل‌تر از موجود کامل پدید آمده‌اند،

در پاسخ باید گفت: آیات پیشین که بر آفرینش نخستین انسان از خاک و بدون پدر و مادر دلالت دارند، این سخن را رد می‌کنند.

علاوه بر این، دلایل علمی‌ای که برای اثبات آن اقامه شده از اثباتش ناتوان و نارساست؛ چنان‌که در بررسی نظریهٔ بعدی به آن اشاره خواهیم کرد.

و اما این نظریه که نسل انسان به دو فرد از انسانِ دارای کمال فکری می‌رسد که از طریق زاد و ولد پدید آمده و با دگرگونیِ تکاملی از نوع دیگری از انسان‌های فاقد کمال فکری منشعب و جدا شده‌اند، و سپس بر پایهٔ قاعدهٔ «تنازع بقا» و «انتخاب اصلح» (بقای شایسته‌تر)، نسلِ اصل منقرض شده و فرعِ زاده‌شده از آن دو باقی مانده است،

و چه بسا به این سخن خدای متعال استدلال شده است که: « وَ بَدَأَ خَلْقَ الْإِنْسٰانِ مِنْ طِينٍ ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِنْ سُلاٰلَهٍ مِنْ مٰاءٍ مَهِينٍ ثُمَّ سَوّٰاهُ وَ نَفَخَ فِيهِ مِنْ رُوحِهِ » (و آفرینش انسان را از گِل آغاز کرد، سپس نسل او را از چکیده‌ای از آبی پست پدید آورد، آن‌گاه او را سامان بخشید و از روح خود در او دمید؛ سجده: ۷-۹) تا آخر آیات؛ و بیان استدلال این است که آیهٔ نخست که به آغاز آفرینش انسان پرداخته، آفرینش نخستینِ او را از خاک بازگو می‌کند که همهٔ افراد در آن مشترک‌اند؛ و آیهٔ سوم سامان‌یافتنِ او و دمیده شدن روح در او را یادآور می‌شود، یعنی در یک کلام کمال انسانی‌اش را؛ و عطف با کلمهٔ «ثُمَّ» نشان می‌دهد که میان آغاز آفرینش او از خاک و آشکار شدنش در کمال انسانی، زمانی درخور توجه فاصله بوده است.

و این زمانِ واسطه، چیزی جز زمانِ واسطه شدنِ گونه‌های دیگر نیست که با دگرگونی تدریجیِ خود به انسان کامل می‌انجامند؛ به‌ویژه با در نظر گرفتن نکره بودن کلمهٔ « سُلاٰلَهٍ » (چکیده‌ای) که افادهٔ عموم می‌کند.

پاسخ این است که جملهٔ « ثُمَّ سَوّٰاهُ » بر جملهٔ « بَدَأَ » عطف شده است؛ و این آیات در مقام بیانِ پیدایش نوع انسان از طریق آفرینش‌اند، و این‌که آغاز آفرینش او — یعنی همان آفرینش خودش که آفرینش آدم است — از گِل بود، سپس در پیدایش فرزندانش به چکیده‌ای از آب دگرگون شد، آن‌گاه آفرینش، چه در خود او و چه در فرزندانش، با سامان بخشیدن به اندام‌ها و دمیدن روح کامل گردید.

و این معنایی درست است که با الفاظ آیه کاملاً سازگار است، و لازمه‌اش این نیست که جملهٔ « ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِنْ سُلاٰلَهٍ مِنْ مٰاءٍ مَهِينٍ » (سپس نسل او را از چکیده‌ای از آبی پست قرار داد) بر گونه‌های واسطه‌ای میان آفرینش از گِل و میان سامان‌یافتن و دمیده شدنِ روح حمل شود؛ نکره بودنِ « سُلاٰلَهٍ » نیز مستلزم عمومیت نیست، چرا که نکره تنها در صورتی معنای عموم می‌بخشد که در سیاق نفی واقع شود، نه در سیاق اثبات.