تفسیر آیهٔ ۴۸ سورهٔ روم

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « اَللّٰهُ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّيٰاحَ فَتُثِيرُ سَحٰاباً فَيَبْسُطُهُ فِي السَّمٰاءِ كَيْفَ يَشٰاءُ » (خدا همان کسی است که بادها را می‌فرستد تا ابری را برانگیزند، پس آن را در آسمان هر گونه که بخواهد می‌گسترد...) تا پایان آیه. «اِثاره» به معنای به حرکت درآوردن و پراکندن است؛ «سحاب» همان ابر است؛ و «سماء» یعنی جهتِ بالا، پس هرچه بر فرازِ تو قرار گیرد و بر سرت سایه افکند، آسمان است. «کِسَف» (به کسر اول و فتح دوم) جمع «کِسفَه» و به معنای قطعه و پاره‌ابر است؛ و «وَدق» : قطره‌های باران است، و «خِلال» جمع «خِلَّة» و به معنای شکاف و رخنه است.

معنای آیه چنین است: خدا همان کسی است که بادها را روانه می‌کند تا ابری را به حرکت درآورند و بگسترانند، و او آن ابر را در فضای بالا به هر کیفیتی که بخواهد می‌پراکند و آن را پاره‌هایی روی هم انباشته قرار می‌دهد؛ آن‌گاه می‌بینی که قطره‌های باران از میان رخنه‌های آن بیرون می‌آید؛ پس چون آن باران را به هریک از بندگانش که بخواهد برساند، ناگهان شادمان می‌شوند، زیرا باران مایهٔ زندگیِ خودِ آنان و حیاتِ حیوانات و گیاهان است.