قُلۡ ءَامَنَّا بِٱللَّهِ وَمَآ أُنزِلَ عَلَيۡنَا وَمَآ أُنزِلَ عَلَىٰٓ إِبۡرَٰهِيمَ وَإِسۡمَٰعِيلَ وَإِسۡحَٰقَ وَيَعۡقُوبَ وَٱلۡأَسۡبَاطِ وَمَآ أُوتِيَ مُوسَىٰ وَعِيسَىٰ وَٱلنَّبِيُّونَ مِن رَّبِّهِمۡ لَا نُفَرِّقُ بَيۡنَ أَحَدٖ مِّنۡهُمۡ وَنَحۡنُ لَهُۥ مُسۡلِمُونَ
بگو: «به خدا ایمان آوردیم و به آنچه بر ما نازل شده، و آنچه بر ابراهیم، اسماعیل، اسحاق، یعقوب و اسباط (پیامبرانِ از نوادگان یعقوب) فرود آمده، و آنچه به موسی، عیسی و پیامبران از جانب پروردگارشان داده شده است؛ میان هیچیک از آنان جدایی نمیافکنیم و ما در برابر او تسلیم و فرمانبرداریم.»
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان آیات
تفسیر آیههای ۸۱ تا ۸۵ با هم
این آیات از پیوند با آیات پیشین خالی نیست و سیاق کلام، پیوسته و یکپارچه ادامه یافته است؛ گویا پس از آنکه خدای متعال روشن ساخت اهل کتاب همواره دربارهٔ آنچه از دانش کتاب الهی بر دوش داشتند راه سرکشی و ستم پیمودند، و در دین نیز سخنان را از جایگاههایشان تحریف میکردند، و با مشتبه ساختن حق بر مردم، تفرقهافکنی میان… ادامه در متن کامل
[اکنون در این آیات] بهشدت بر آنان خرده گرفت و توبیخشان کرد که چگونه چنین چیزی ممکن است، در حالی که خداوند از پیامبران پیمان گرفته است به هر پیامبری که بهسویشان میآید—خواه پیش از آنان بوده باشد یا پس از آنان—ایمان آورند و یاریاش کنند؟! ادامه در متن کامل
تفسیر آیهٔ ۸۴ سورهٔ آل عمران، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۳، صفحهٔ ۳۳۱ تا ۳۳۷ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/3/84/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان آیات
خدای متعال میفرماید: «قُلْ آمَنّٰا بِاللّٰهِ وَ مٰا أُنْزِلَ عَلَيْنٰا» (بگو: به خدا و آنچه بر ما نازل شده، ایمان آوردیم...). به پیامبر فرمان میدهد که بر پایهٔ همان پیمانی که از او و دیگران گرفته شده رفتار کند و از جانب خود و مؤمنانِ امتش بگوید: «آمَنّٰا بِاللّٰهِ وَ مٰا أُنْزِلَ عَلَيْنٰا» (به خدا و آنچه بر ما نازل شده ایمان آوردیم) تا پایان آیه.
و این از شواهدی است که نشان میدهد این پیمان، همانگونه که پیشتر اشاره شد، از همهٔ پیامبران و امتهایشان گرفته شده است.
خدای متعال میفرماید: «وَ مٰا أُنْزِلَ عَليٰ إِبْرٰاهِيمَ وَ إِسْمٰاعِيلَ» (و آنچه بر ابراهیم و اسماعیل نازل شده...) تا پایان آیه. این کسانی که به نام یاد شدهاند، پیامبرانی از خاندان ابراهیم هستند، و آیه خالی از این اشاره نیست که مقصود از «اسباط»، همان پیامبرانی از نسل یعقوب یا از تیرههای بنیاسرائیلاند؛ مانند داوود، سلیمان، یونس، ایوب و دیگران.
و این سخن او: «وَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ» (و [آنچه به] پیامبران از جانب پروردگارشان داده شد)، تعمیمی در کلام است تا آدم، نوح و پیامبران پس از آن دو را نیز دربرگیرد؛ سپس با این سخن همه را گرد آورده است: «لاٰ نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ» (میان هیچیک از آنان فرقی نمیگذاریم و ما در برابر او تسلیم هستیم).