أُوْلَٰٓئِكَ جَزَآؤُهُم مَّغۡفِرَةٞ مِّن رَّبِّهِمۡ وَجَنَّٰتٞ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ خَٰلِدِينَ فِيهَاۚ وَنِعۡمَ أَجۡرُ ٱلۡعَٰمِلِينَ
آنان پاداششان آمرزشی از پروردگارشان و باغهایی است که از زیر درختان آنها جویبارها روان است، در آن جاودانهاند؛ و چه نیکوست پاداش اهل عمل!
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان
تفسیر آیههای ۱۳۵ و ۱۳۶ با هم
خدای متعال میفرماید: «اَلَّذِينَ إِذٰا فَعَلُوا فٰاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ» («کسانی که چون کار ناشایستی مرتکب شوند یا بر خود ستم کنند...») تا آنجا که میفرماید: «وَ نِعْمَ» («و چه نیکوست») «أَجْرُ الْعٰامِلِينَ» («پاداش اهل عمل!»).
تفسیر آیهٔ ۱۳۶ سورهٔ آل عمران، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۴، صفحهٔ ۲۰ تا ۲۱ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/3/136/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
و فرمودهٔ خدای متعال: «أُولٰئِكَ جَزٰاؤُهُمْ مَغْفِرَةٌ» («آنان پاداششان آمرزشی است...»)، بیانگر پاداش بزرگ و فراوانِ آنان است؛ و آنچه خدای متعال در این آیه یاد کرده، دقیقاً همان چیزی است که در آیهٔ پیشین به شتابورزیدن به سوی آن فرمان داده بود: «وَ سٰارِعُوا إِلَىٰ مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ...» (آلعمران: ۱۳۳)؛ «و به سوی آمرزشی از پروردگارتان و بهشتی بشتابید...». از این نکته دانسته میشود که آن فرمان، در واقع دستور به شتابورزیدن به سوی انفاق، فروخوردن خشم، گذشت از مردم و استغفار بوده است.