وَلَئِن سَأَلۡتَهُم مَّن نَّزَّلَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءٗ فَأَحۡيَا بِهِ ٱلۡأَرۡضَ مِنۢ بَعۡدِ مَوۡتِهَا لَيَقُولُنَّ ٱللَّهُۚ قُلِ ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِۚ بَلۡ أَكۡثَرُهُمۡ لَا يَعۡقِلُونَ
و اگر از آنان بپرسی: «چه کسی از آسمان آبی فرستاد و با آن، زمین را پس از مردنش زنده کرد؟» قطعاً خواهند گفت: «خدا». بگو: «ستایش از آنِ خداست»؛ بلکه بیشترشان نمیاندیشند.
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان
تفسیر آیههای ۶۱ تا ۶۹ با هم
این آیات روی سخن را از مؤمنان به سوی پیامبر (ص) برمیگرداند؛ هرچند این خطاب در لفظ ویژهٔ آن حضرت (ص) است، اما در معنا خطابی فراگیر است و همگان را در بر میگیرد، زیرا استدلالهای یادشده در این آیات چنان است که عقل همگان بدان دست مییابد. ادامه در متن کامل
این آیات تناقضهای باورهای مشرکان را بیان میکند، آن هم در موضوعاتی که در بخش پیشین به مؤمنان گوشزد شد و آنان بدان ایمان آوردند. ادامه در متن کامل
تفسیر آیهٔ ۶۳ سورهٔ عنکبوت، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۶، صفحهٔ ۱۴۸ تا ۱۴۹ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/29/63/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ نَزَّلَ مِنَ السَّمٰاءِ مٰاءً فَأَحْيٰا بِهِ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِ مَوْتِهٰا » (و اگر از آنان بپرسی: چه کسی از آسمان آبی فرو فرستاد و زمین را پس از مردنش با آن زنده کرد؟) ــ تا آنجا که میفرماید: «لاٰ يَعْقِلُونَ» (تعقل نمیکنند) ــ مراد از زنده کردن زمین پس از مرگش، رویاندن گیاه در فصل بهار است.
و سخن خداوند که: « قُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ » (بگو: ستایش ویژهٔ خداست)، یعنی خدا را بر تمام شدنِ حجت بر آنان سپاس بگوی؛ زیرا اعتراف کردند که تنها خداوندْ تدبیرکنندهٔ کارِ آفرینگانِ خویش است، پس بر آنان لازم شد که تنها او را بپرستند نه غیر او، یعنی بتها و اربابِ بتها را.
و سخن خداوند که: « بَلْ أَكْثَرُهُمْ لاٰ يَعْقِلُونَ » (بلکه بیشترشان تعقل نمیکنند)، یعنی در نشانهها نمیاندیشند و خرد را حاکم نمیسازند تا خدا را بشناسند و حق را از باطل بازشناسند؛ بنابراین آنان حقیقتِ تعقل را به کار نمیبندند.