ٱللَّهُ يَبۡسُطُ ٱلرِّزۡقَ لِمَن يَشَآءُ مِنۡ عِبَادِهِۦ وَيَقۡدِرُ لَهُۥٓۚ إِنَّ ٱللَّهَ بِكُلِّ شَيۡءٍ عَلِيمٞ
خدا روزی را برای هر کس از بندگانش که بخواهد گشایش می‌بخشد و [یا] بر او تنگ می‌گیرد؛ همانا خدا به هر چیزی داناست.
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۶۱ تا ۶۹ با هم
این آیات روی سخن را از مؤمنان به سوی پیامبر (ص) برمی‌گرداند؛ هرچند این خطاب در لفظ ویژهٔ آن حضرت (ص) است، اما در معنا خطابی فراگیر است و همگان را در بر می‌گیرد، زیرا استدلال‌های یادشده در این آیات چنان است که عقل همگان بدان دست می‌یابد. ادامه در متن کامل
این آیات تناقض‌های باورهای مشرکان را بیان می‌کند، آن هم در موضوعاتی که در بخش پیشین به مؤمنان گوشزد شد و آنان بدان ایمان آوردند. ادامه در متن کامل
تفسیر آیهٔ ۶۲ سورهٔ عنکبوت، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۶، صفحهٔ ۱۴۸ تا ۱۴۹ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/29/62/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: «اَللّٰهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشٰاءُ مِنْ عِبٰادِهِ وَ يَقْدِرُ لَهُ إِنَّ اللّٰهَ بِكُلِّ شَيْءٍ» (خداوند روزی را برای هر کس از بندگانش که بخواهد وسعت می‌بخشد و [یا] بر او تنگ می‌گیرد؛ همانا خدا به هر چیزی) «عَلِيمٌ» (داناست).
در این آیه تصریحی است به آنچه آیهٔ پیشین به آن اشاره می‌کرد. «قَدْر» به معنای تنگ گرفتن است و در برابر آن «بَسْط» قرار دارد و مراد از بسط، لازمهٔ معنای آن یعنی وسعت بخشیدن است. به کار بردن اسم ظاهر به جای ضمیر در جملهٔ « إِنَّ اللّٰهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ » برای دلالت بر علتِ حکم است؛ و معنایش این است: او به هر چیزی داناست، زیرا او «الله» است.
و معنا چنین است: خداوند روزی را بر هر کس از بندگانش که بخواهد فراخ می‌گرداند و بر هر کس بخواهد تنگ می‌سازد ــ و البته اراده نمی‌کند مگر بر اساس مصلحت ــ زیرا او به هر چیزی داناست، چرا که او «الله» است؛ همان ذاتی که گردآورندهٔ همهٔ صفات کمال است.