تفسیر آیهٔ ۵۸ سورهٔ عنکبوت

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّٰالِحٰاتِ لَنُبَوِّئَنَّهُمْ مِنَ الْجَنَّهِ غُرَفاً » (و کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده‌اند، قطعاً آنان را در غرفه‌هایی از بهشت جای می‌دهیم...)؛ این آیه بیانگر پاداش ایمان و عمل صالح پس از مرگ و بازگشت به سوی خداست، و در آن، ترغیب و تشویق مؤمنان به شکیبایی در راه خدا و توکل بر او نهفته است. واژهٔ «تبوئه» به معنای جای دادن و سکنا بخشیدن به قصد اقامت است، و «غُرَف» جمع «غرفه» است که در خانه، به معنای بالاخانهٔ مرتفع است.

خدای متعال نخست پاداش کسانی را که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده‌اند بیان فرمود، سپس با فرمودهٔ خود آنان را «عمل‌کننده» نامید:

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۵۶ تا ۶۰ با هم

هنگامی که سخن در سرزنش کسانی از مؤمنان که از ترس فتنه و شکنجه از دین خود برگشته بودند به پایان رسید، روی سخن را متوجه دیگر مؤمنانی ساخت که مشرکان در مکه آنان را ضعیف شمرده بودند و به فتنه و عذاب تهدیدشان می‌کردند؛ پس به آنان فرمان داد که شکیبایی ورزند و بر پروردگارشان توکل کنند، و اگر کار دینداری و برپاداشتن واجبات بر ایشان دشوار شد، از مکه هجرت کنند و از مسألهٔ روزی نترسند، زیرا روزی بر عهدهٔ خدای پاک و منزه است و اگر کوچ کنند و هجرت نمایند، به آنان روزی می‌بخشد همان‌گونه که در دیارشان روزی‌شان می‌داد. ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۵۸ و ۵۹ با هم

« نِعْمَ أَجْرُ الْعٰامِلِينَ » (چه نیکوست پاداش عمل‌کنندگان!). سپس عمل‌کنندگان را با این سخن خود تفسیر کرد که: « اَلَّذِينَ صَبَرُوا وَ عَليٰ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ » (کسانی که شکیبایی ورزیدند و بر پروردگارشان توکل می‌کنند)؛ بدین ترتیب، صبر و توکلْ نشانه‌ای ویژه برای مؤمنان گردید. پس همهٔ این‌ها نشان می‌دهد که ایمانِ مؤمن تنها زمانی مایهٔ خشنودی [پروردگار] است که در راه خدا شکیبایی ورزد و بر او توکل کند. از این رو بر مؤمن لازم است تا زمانی که راهی برای زندگی دینی می‌یابد، در راه خدا بر هر آزار و جفایی صبر کند؛ و هرگاه برپایی آیین‌های دین در سرزمینش بر او ناممکن شد، باید بیرون رود و به سرزمینی دیگر هجرت کند و بر رنج و مشقتی که در راه خدا به او می‌رسد، شکیبایی ورزد.