تفسیر آیهٔ ۵۲ سورهٔ عنکبوت

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « قُلْ كَفيٰ بِاللّٰهِ بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ شَهِيداً » (بگو: گواهیِ خدا میان من و شما بس است)؛ این سخن القای پاسخی به پیامبر (ص) است تا با آن به کافران جواب دهد؛ به این بیان که خدای پاک و منزه میان من و شما در آنچه بر سرش نزاع داریم—یعنی موضوع رسالت—گواه است؛ چراکه او سبحانه در کلامی که بر من فرو فرستاده به رسالتم گواهی می‌دهد، و او تعالی هرچه را در آسمان‌ها و زمین است می‌داند بی‌آنکه به چیزی ناآگاه باشد، و گواهی او برای من به عنوان دلیلی بر ادعایم کفایت می‌کند.

آنان حق ندارند بگویند که قرآن کلام خدا نیست؛ زیرا قرآن بارها و بارها در لابلای آیاتْ هم‌آوردی طلبیده است (تحدّی کرده است). از همین‌جا دانسته می‌شود که سخن او: « قُلْ كَفيٰ بِاللّٰهِ بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ شَهِيداً » (بگو: گواهیِ خدا میان من و شما بس است)، ادعایی صِرف یا سخنی خطابی نیست، بلکه بیانی استدلالی و دلیلی قطعی است، چنان‌که دانستی.

و این سخن او: « وَ الَّذِينَ آمَنُوا بِالْبٰاطِلِ وَ كَفَرُوا بِاللّٰهِ أُولٰئِكَ هُمُ الْخٰاسِرُونَ » (و کسانی که به باطل ایمان آوردند و به خدا کافر شدند، آنان همان زیان‌کاران‌اند)، زیان‌کاری را منحصر به آنان دانسته است؛ زیرا به سبب کفر ورزیدن به کتاب الهی—که گواهیِ خدا بر رسالت در آن آمده است—به او ایمان نیاورده‌اند؛ و آنان با کفر ورزیدن به خداوند، که برحق است، به باطل می‌گروند و از همین رو در ایمانِ خویش زیان دیده‌اند.