تفسیر آیهٔ ۷۹ سورهٔ شعراء

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۷۸ تا ۸۲ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « اَلَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ -إلي قوله- يَوْمَ الدِّينِ » (همان که مرا آفرید و همو هدایتم می‌کند - تا آنجا که می‌فرماید - روز جزا). ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۷۸ و ۷۹ با هم

بر این اساس، صفاتی که در ادامه‌ی سخن در عبارتِ « وَ الَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي » (و همان که او به من خوراک می‌دهد) تا آخر شمرده می‌شود، از باب ذکر خاص پس از عام است؛ زیرا همگی آنها از مصادیق همان هدایت عمومی به شمار می‌روند که برخی، هدایت به منافع دنیوی و برخی، هدایت به اموری است که به آخرت بازمی‌گردد.

تفسیر آیه‌های ۷۹ و ۸۰ با هم

و این سخن او که: « وَ الَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَ يَسْقِينِ وَ إِذٰا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ » (و همان که او به من خوراک می‌دهد و سیرابم می‌کند، و هنگامی که بیمار شوم همو بهبودم می‌بخشد)، به‌منزله‌ی کنایه‌ای از مجموعه‌ی نعمت‌های مادی است که خداوند برای جبران کمبودها و برآوردن نیازهای دنیوی روزی‌اش می‌سازد؛ و از میان آنها مهم‌ترین‌هایشان را اختصاصاً یاد کرده است که همان غذا دادن، آب دادن و شفا بخشیدن هنگام بیماری است.

تفسیر آیه‌های ۷۸ و ۷۹ با هم

و اینکه موصول (کلمهٔ «الّذی») را تکرار کرد و فرمود: « اَلَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي » (آنکه او خوراکم می‌دهد...) و این صفات را بر آنچه در کلامش بود: « اَلَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ » (آنکه مرا آفرید، پس همو هدایتم می‌کند) عطف نکرد، برای نشان دادن این است که هر یک از صفاتِ یادشده در این جمله‌های پیاپی، به تنهایی در اثبات این حقیقت بسنده بود که خدای متعال همان پروردگار تدبیرکنندهٔ کار او، برپادارندهٔ جانش و پاسخ‌دهنده به دعای اوست.