تفسیر آیهٔ ۸۰ سورهٔ شعراء

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

از همین‌جا روشن می‌شود که سخن او: « وَ إِذٰا مَرِضْتُ » (و چون بیمار شوم) زمینه‌چینی و مقدمه‌ای برای یاد کردن از شفاست؛ پس معنای کلام این است که: به من خوراک می‌دهد، سیرابم می‌کند و شفایم می‌بخشد. از این رو، بیماری را به خودش نسبت داد تا با آوردن چیزی که سلب نعمت (نبودِ نعمت) است در میان نعمت‌ها، مقصود کلام مختل نشود. اما اینکه گوینده‌ای گفته است: «او بیماری را با آنکه از سوی خداست، تنها برای رعایت ادب به خود نسبت داد»، سخن درستی نیست.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۷۸ تا ۸۲ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « اَلَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ -إلي قوله- يَوْمَ الدِّينِ » (همان که مرا آفرید و همو هدایتم می‌کند - تا آنجا که می‌فرماید - روز جزا). ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۷۹ و ۸۰ با هم

و این سخن او که: « وَ الَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَ يَسْقِينِ وَ إِذٰا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ » (و همان که او به من خوراک می‌دهد و سیرابم می‌کند، و هنگامی که بیمار شوم همو بهبودم می‌بخشد)، به‌منزله‌ی کنایه‌ای از مجموعه‌ی نعمت‌های مادی است که خداوند برای جبران کمبودها و برآوردن نیازهای دنیوی روزی‌اش می‌سازد؛ و از میان آنها مهم‌ترین‌هایشان را اختصاصاً یاد کرده است که همان غذا دادن، آب دادن و شفا بخشیدن هنگام بیماری است.