تفسیر آیهٔ ۳۲ سورهٔ شعراء

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۳۲ و ۳۳ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « فَأَلْقيٰ عَصٰاهُ فَإِذٰا هِيَ ثُعْبٰانٌ مُبِينٌ وَ نَزَعَ يَدَهُ فَإِذٰا هِيَ بَيْضٰاءُ لِلنّٰاظِرِينَ » («پس [موسی] عصایش را افکند و ناگهان اژدهایی آشکار شد؛ و دستش را بیرون کشید و ناگهان برای بینندگان، سپید و درخشان بود»).
این دو، همان نشانه‌هایی (معجزاتی) هستند که در شب طور به موسی عطا شد. «ثعبان» مار بزرگ (اژدها) است، و «مبین» بودنش به این معناست که حقیقت و واقعیتِ مار بودنِ آن چنان آشکار بود که هیچ تردیدی در آن راه نداشت. مقصود از بیرون کشیدنِ دست نیز بیرون آوردنِ آن از گریبان، پس از فروبردن دست در آن است؛ چنان‌که در سوره‌های نمل: ۱۲ و قصص: ۳۲ آمده است.