تفسیر آیهٔ ۲۱۵ سورهٔ شعراء

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «وَ اخْفِضْ جَنٰاحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ» (و بال و پر مهر خود را برای مؤمنانی که از تو پیروی کرده‌اند فرو گستر)؛ یعنی به کسانی که به تو ایمان آورده‌اند اهتمام ورز و آنان را با رأفت و رحمت به سوی خود گرد آور و در آغوش گیر، همان‌گونه که پرنده با فرود آوردن بال‌هایش جوجه‌های خود را به سوی خویش گرد می‌آورد. و این تعبیر از باب استعارهٔ کنایی است که نظیرش پیش از این در سخن خداوند آمده بود: «وَ اخْفِضْ جَنٰاحَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ» (حجر: ۸۸) (و بال مهر خویش را برای مؤمنان بگستران).

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۲۱۵ و ۲۱۶ با هم

و مراد از پیروی، فرمان‌بری و اطاعت است؛ به قرینهٔ این سخن او در آیهٔ بعد: «فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّي بَرِيءٌ مِمّٰا تَعْمَلُونَ» (پس اگر از تو نافرمانی کردند، بگو: من از آنچه می‌کنید بیزارم). پس چکیدهٔ معنای این دو آیه چنین است: اگر به تو ایمان آوردند و از تو پیروی کردند، آنان را با مهر و رأفت گرد خود آور و به تربیتشان بپرداز، و اگر تو را نافرمانی کردند، از کردارشان بیزاری جوی.

تفسیر آیه‌های ۲۱۴ تا ۲۲۰ با هم

در این آیات ــ با توجه به معنایی که پیش‌تر گذشت ــ مایهٔ دلداری و آرامش‌بخشی برای پیامبر (ص)، مژدهٔ نجات برای مؤمنان، و هشداری همراه با وعیدِ عذاب برای کافران نهفته است. ادامه در متن کامل