تفسیر آیهٔ ۱۳۶ سورهٔ شعراء

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « قٰالُوا سَوٰاءٌ عَلَيْنٰا أَ وَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْوٰاعِظِينَ » (گفتند: برای ما یکسان است؛ چه پند دهی یا از اندرزگویان نباشی). این کلام، بی‌اثر شمردنِ سخن هود و ناامید کردنِ کاملِ او از ایمان آوردنشان است.

گفته شده است: این سخن خالی از مبالغه نیست؛ چرا که مقتضای تردید این بود که بگویند: «أَ وَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَعِظْ» (پند دهی یا پند ندهی). بنابراین، برگشتن از این عبارت به سخنِ « أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْوٰاعِظِينَ » (یا از اندرزگویان نباشی)—که اصلِ واعظ بودن او را نفی می‌کند—مبالغه‌ای آشکار دارد.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱۲۳ تا ۱۴۰ با هم

در کتاب «کمال‌الدین» و «روضهٔ کافی» به سند خود از ابوحمزهٔ ثمالی از امام ابوجعفر، محمد بن علی الباقر (ع) در حدیثی روایت شده است که فرمود: نوح گفت: «همانا خداوند تبارک و تعالی پیامبری را برمی‌انگیزد که به او هود گفته می‌شود؛ او قومش را به‌سوی خداوند عزوجل فرا‌می‌خواند اما آنان تکذیبش می‌کنند، و خداوند عزوجل با تندباد هلاکشان می‌سازد. ادامه در متن کامل

و نوح به فرزندش سام فرمان داد که در آغاز هر سال این وصیت را بازخوانی و یادآوری کند و آن روز برایشان عید باشد تا در آن روز، برانگیخته‌شدن هود و زمانی را که در آن قیام می‌کند به یاد آورند و عهدش را تازه دارند. ادامه در متن کامل