إِنۡ حِسَابُهُمۡ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّيۖ لَوۡ تَشۡعُرُونَ
حساب آنان جز بر عهدهٔ پروردگار من نیست، اگر درمییافتید!
تفسیر آیهٔ ۱۱۳ سورهٔ شعراء، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۵، صفحهٔ ۲۹۶ تا ۲۹۷ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/26/113/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « إِنْ حِسٰابُهُمْ إِلاّٰ عَليٰ رَبِّي لَوْ تَشْعُرُونَ » (حساب آنان جز بر عهدهٔ پروردگار من نیست، اگر درمییافتید). مقصود از فرمودهٔ « رَبِّي » (پروردگار من)، پروردگارِ جهانیان است؛ زیرا او همان کسی است که نوح در میانشان دعوت را تنها به او اختصاص میداد. و فرمودهٔ « لَوْ تَشْعُرُونَ » (اگر درمییافتید) از عمل بازداشته شده است (مفعولی برای آن در نظر گرفته نشده)؛ یعنی: اگر دارای اندک درک و فهمی بودید. و گفته شده معنایش این است: «اگر چیزی را درمییافتید، این را میدانستید»، که این سخن نیز چنانکه میبینی [چندان استوار نیست].
معنا با توجه به حصری که در آغاز آیه آمده، این است که: من به کارهای گذشتهشان دانشی ندارم و رسیدگی به حسابشان بر عهدهٔ من نیست تا دربارهٔ کارهایشان به جستوجو و کنجکاوی بپردازم؛ بلکه حساب آنان تنها بر عهدهٔ پروردگار من است « لَوْ تَشْعُرُونَ » (اگر درمییافتید)، تا آنان را بر پایهٔ اعمالشان جزا دهد.