قَالُوٓاْ أَءِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابٗا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبۡعُوثُونَ
گفتند: «آیا هرگاه مُردیم و خاک و استخوان‌هایی [پوسیده] شدیم، واقعاً برانگیخته خواهیم شد؟»
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۸۲ و ۸۳ با هم
و دوم این‌که سیاق کلام بر پایهٔ ترقی (گامی فراتر نهادن) است؛ چرا که آیهٔ پیشین: « أَ إِذٰا مِتْنٰا وَ كُنّٰا تُرٰاباً وَ عِظٰاماً أَ إِنّٰا لَمَبْعُوثُونَ » (آیا هنگامی که مردیم و خاک و استخوان شدیم، باز هم برانگیخته خواهیم شد؟) بر پایهٔ بعید شمردن بود، در حالی که این آیه متضمنِ انکار صریح است که بر دلیلی سست و بی‌اساس تکیه دارد.
تفسیر آیهٔ ۸۲ سورهٔ مؤمنون، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۵، صفحهٔ ۵۵ تا ۵۶ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/23/82/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « قٰالُوا أَ إِذٰا مِتْنٰا وَ كُنّٰا تُرٰاباً وَ عِظٰاماً أَ إِنّٰا لَمَبْعُوثُونَ » (گفتند: آیا هنگامی که مردیم و خاک و استخوان شدیم، به‌راستی برانگیخته می‌شویم؟)؛ این آیه توضیحی است برای گفتهٔ آنان در آیهٔ پیشین:
«قٰالُوا» (گفتند) در آیهٔ پیشین است، و این سخن بر پایهٔ بعید شمردنِ [رستاخیز] استوار است.