قَالُواْ لَبِثۡنَا يَوۡمًا أَوۡ بَعۡضَ يَوۡمٖ فَسۡـَٔلِ ٱلۡعَآدِّينَ
میگویند: «یک روز یا پارهای از یک روز درنگ کردیم؛ پس از شمارشگران بپرس.»
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بحث روایی
تفسیر آیههای ۱۱۲ و ۱۱۳ با هم
و در تفسیر قمی، دربارهٔ اینکه خدای متعال میفرماید: « قٰالَ كَمْ لَبِثْتُمْ -إلي قوله- فَسْئَلِ الْعٰادِّينَ » (فرمود: چه مدت درنگ کردید؟ -تا آنجا که فرمود- از شمارندگان بپرس) آمده است که فرمود: «سل الملائكه الذين يعدون علينا الأيام،و يكتبون ساعاتنا و أعمالنا التي اكتسبنا فيها» (از فرشتگانی بپرس که روزها را برای ما میشمارند، و ساعتهای ما و کارهایی را که در آنها انجام دادهایم مینویسند).
و در کتاب «الدر المنثور» آمده است: ابن ابیحاتم از اَیفَع بن عبد کَلاعی روایت کرده که گفت: پیامبر خدا (ص) فرمود: «إن الله إذا أدخل أهل الجنه الجنه و أهل النار النار-قال لأهل الجنه كم لبثتم في الأرض عدد سنين؟قالوا لبثنا يوما أو بعض يوم.قال:لنعم ما اتجرتم في يوم أو بعض يوم-رحمتي و رضواني و جنتي اسكنوا فيها خالدين مخلدين» (همانا خداوند هنگامی که بهشتیان را به بهشت و دوزخیان را به دوزخ درآورد، به اهل بهشت میفرماید: به شمار سالها، چه مدت در زمین درنگ کردید؟ میگویند: یک روز یا بخشی از یک روز درنگ کردیم. میفرماید: چه نیکو تجارتی در یک روز یا بخشی از یک روز کردید! [پاداش شما] رحمت و خشنودی و بهشت من است، جاودانه و همیشگی در آن سکونت گزینید).
«ثم يقول:يا أهل النار كم لبثتم في الأرض عدد سنين؟قالوا:لبثنا يوما أو بعض يوم-فيقول:بئس ما اتجرتم في يوم أو بعض يوم-ناري و سخطي امكثوا فيها خالدين» (سپس [خداوند] میفرماید: ای اهل آتش، به شمار سالها، چه مدت در زمین درنگ کردید؟ گویند: یک روز یا بخشی از یک روز درنگ کردیم. پس میفرماید: چه بد تجارتی در یک روز یا بخشی از یک روز کردید! [سزای شما] آتش و خشم من است، جاودانه در آن بمانید).
میگویم: در انطباق معنای این حدیث بر آیه، با توجه به سیاقی که دارد و آنچه آیاتِ مشابه بدان گواهی میدهند، ابهام و پوشیدگی است؛ و پیشتر، بحث دربارهٔ مدلول آیه با استمداد از شواهد گذشت.
تفسیر آیهٔ ۱۱۳ سورهٔ مؤمنون، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۵، صفحهٔ ۷۲ تا ۷۶ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/23/113/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « قٰالُوا لَبِثْنٰا يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ فَسْئَلِ الْعٰادِّينَ » (گفتند: «یک روز یا پارهای از یک روز درنگ کردیم، پس از شمارشگران بپرس»). ظاهر سیاق آن است که مقصود از «روز»، یک روز از روزهای دنیاست؛ و آنان هنگامی که درنگ در زمین را با جاودانگیِ ابدی—که در روز قیامت بر ایشان آشکار شده و آن را به چشم میبینند—سنجیدند، آن را بسیار اندک شمردند.
و مؤید این مطلب، آن است که در جایی دیگر، آن مدت را به «یک ساعت» و در جایی دیگر به «شامگاهی یا چاشتگاه آن» برآورد کردهاند.
و این سخن که: « فَسْئَلِ الْعٰادِّينَ » یعنی ما نمیتوانیم آن را دقیق بشماریم، پس از کسانی بپرس که آن را میشمارند؛ و به فرشتگانی که روزها را میشمارند تفسیر شده است که دور از ذهن نیست.