تفسیر آیهٔ ۱۲۷ سورهٔ طه

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «وَ كَذٰلِكَ نَجْزِي مَنْ أَسْرَفَ وَ لَمْ يُؤْمِنْ بِآيٰاتِ رَبِّهِ وَ لَعَذٰابُ الْآخِرَهِ أَشَدُّ وَ أَبْقيٰ »؛ اسراف به معنای زیاده‌روی و گذشتن از حد است. ظاهر آن است که «واو» در عبارت «وَ كَذٰلِكَ » برای ازسرگیری کلام (استئناف) است، و اشاره دارد به آنچه پیش‌تر دربارهٔ بازخواست و کیفر کسی گذشت که از یاد خدا روی گرداند و آیات پروردگارش را به فراموشی سپرد؛ زیرا چنین کاری پا فراتر نهادن از مرز بندگی و کفر ورزیدن به آیات پروردگارش است. ازاین‌رو، سزای او سزای کسی است که آیات پروردگارش را به فراموشی سپرده و پس از پیمانی که با او بسته شده بود، رویگردان از یاد خدا، آن آیات را رها کرده است.

و سخن خدای متعال: «وَ لَعَذٰابُ الْآخِرَهِ أَشَدُّ وَ أَبْقيٰ »، یعنی سخت‌تر و ماندگارتر از عذاب دنیاست؛ و این بدان جهت است که چنین عذابی، همچون ظاهر انسان، باطن او را نیز فرامی‌گیرد و پیوسته و زوال‌ناپذیر است.