تفسیر آیهٔ ۱۰۰ سورهٔ طه

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «مَنْ أَعْرَضَ عَنْهُ فَإِنَّهُ يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيٰامَهِ وِزْراً » (هر کس از آن روی گرداند، قطعاً روز قیامت بار سنگینی بر دوش خواهد کشید). ضمیر در «عَنْهُ » به «ذکر» برمی‌گردد و «وزر» به معنای بار سنگین و نیز گناه است؛ و با قرینهٔ واژهٔ «حَمْل» (بر دوش کشیدن)، ظاهراً معنای اول مراد است و نکره آمدنِ آن برای نشان دادن بزرگی و خطر آن بار است. معنا این است: هر کس از این ذکر روی برتابد، در روز قیامت باری بر دوش می‌کشد که خطری بسیار بزرگ و عاقبتی بس تلخ دارد؛ گناه از جهت پیوستگی‌اش به انسان، به بار سنگینی مانند شده که انسان بر دوش می‌کشد و بر او بسیار طاقت‌فرساست، از این رو نام بار سنگین برای گناه استعاره گرفته شده است.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۰۰ و ۱۰۱ با هم

صرف‌نظر از جنبه‌های لفظی و ادبی، آیهٔ «مَنْ أَعْرَضَ عَنْهُ فَإِنَّهُ يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيٰامَهِ وِزْراً خٰالِدِينَ فِيهِ » (هر کس از آن روی گرداند، قطعاً روز قیامت بار سنگینی بر دوش می‌کشد که در آن جاودانه‌اند)، از روشن‌ترین آیاتی است که دلالت دارد انسان با خودِ عملش عذاب می‌شود و در همان جاودانه می‌ماند؛ و این همان تجسم اعمال است.