يَٰبَنِيٓ إِسۡرَٰٓءِيلَ ٱذۡكُرُواْ نِعۡمَتِيَ ٱلَّتِيٓ أَنۡعَمۡتُ عَلَيۡكُمۡ وَأَوۡفُواْ بِعَهۡدِيٓ أُوفِ بِعَهۡدِكُمۡ وَإِيَّٰيَ فَٱرۡهَبُونِ
ای بنی‌اسرائیل، نعمتم را که به شما ارزانی داشتم به یاد آورید، و به پیمانم وفا کنید تا من نیز به پیمانتان وفا کنم، و تنها از من پروا داشته باشید.
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان آیات
تفسیر آیه‌های ۴۰، ۴۴، ۴۹، ۵۰، ۵۱، ۵۴، ۵۵ و ۵۶ با هم
خدای سبحان در این بخش، سرزنش و نکوهش یهود را آغاز می‌کند و این مطلب را در بیش از صد آیه پی می‌گیرد؛ آیاتی که در آن‌ها نعمت‌های سرشار و کرامت‌های ویژه‌ای را که به ایشان بخشیده بود، یادآوری می‌کند، و در برابر، ناسپاسی، نافرمانی، پیمان‌شکنی، سرکشی و انکار آنان را برمی‌شمارد. ادامه در متن کامل
تفسیر آیهٔ ۴۰ سورهٔ بقره، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱، صفحهٔ ۱۵۱ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/2/40/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان آیات
خدای متعال می‌فرماید: «وَ أَوْفُوا بِعَهْدِي» (و به پیمانم وفا کنید). ریشهٔ واژهٔ «عهد»، پاسداشت و نگهداری چیزی است؛ و دیگر معناهای آن نیز از همین ریشه گرفته شده‌اند؛ مانند عهد به معنای پیمان، سوگند، وصیت، دیدار و منزلگاه (جایی که پیوسته حفظ و سرکشی می‌شود)، و نظایر این‌ها.
خدای متعال می‌فرماید: «فَارْهَبُونِ» (تنها از من پروا کنید و بترسید). «رَهبت» به معنای ترس و بیم است و در برابر «رغبت» (گرایش و اشتیاق) قرار دارد.