تفسیر آیهٔ ۱۳۴ سورهٔ بقره

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱۳۰ تا ۱۳۴ با هم

می‌گویم: در این مضمون روایات دیگری نیز وجود دارد که بر مرتبهٔ نخستِ اسلام و ایمان — بر پایهٔ آنچه بیانش گذشت — دلالت می‌کنند. ادامه در متن کامل

و در همان کتاب [کافی]، از بَرقی، از امام علی (ع) روایت شده است که فرمود: «الإسلام هو التسليم و التسليم هو اليقين؛ اسلام همان تسليم است، و تسليم همان يقين است...». ادامه در متن کامل

و در همان کتاب، از کاهل، از امام صادق (ع) روایت است که فرمود: «لو أن قوما عبدوا الله-وحده لا شريك له-و أقاموا الصلاه» (اگر گروهی خدای یگانه و بی‌شریک را بپرستند و نماز برپا دارند، «و آتوا الزكاه،و حجوا البيت،و صاموا شهر رمضان-ثم قالوا لشيء صنعه الله أو صنعه رسول الله-إلا صنع بخلاف الذي صنع أو وجدوا ذلك في قلوبهم-لكانوا بذلك مشركين» الحدیث؛ و زکات بپردازند، حج خانهٔ خدا به جا آورند و ماه رمضان را روزه بگیرند، سپس دربارهٔ کاری که خدا یا پیامبر خدا انجام داده است بگویند: «چرا بر خلاف آنچه انجام داد، نکرد؟» یا در دل‌هایشان چنین چیزی احساس کنند، با همین [گمان و اعتراض] مشرک خواهند بود) تا پایان حدیث. ادامه در متن کامل

می‌گویم: این دو حدیث به مرتبهٔ سوم از اسلام و ایمان اشاره دارند. ادامه در متن کامل

و در بحارالانوار، از ارشاد دیلمی — که دو سند برای این حدیث ذکر کرده و آن از احادیث معراج است — روایت آمده است که: خدای پاک و منزه فرمود: «يا أحمد هل تدري أي عيش أهنى و أي حياه أبقى؟ قال: اللهم لا، قال: أما العيش الهنيء فهو الذي لا يفتر صاحبه عن ذكري-و لا ينسى نعمتي، و لا يجهل حقي، يطلب رضائي في ليله و نهاره، و أما الحياه الباقيه، فهي التي يعمل لنفسه-حتى تهون عليه الدنيا، و تصغر في عينه، و تعظم الآخره عنده، و يؤثر هواي على هواه و يبتغي مرضاتي، و يعظم حق نعمتي، و يذكر عملي به، و يراقبني بالليل و النهار عند كل سيئه أو معصيه، و ينقي قلبه عن كل ما أكره، و يبغض الشيطان و وساوسه، و لا يجعل لإبليس على قلبه سلطانا و سبيلا، فإذا فعل ذلك أسكنت قلبه حبا-حتى أجعل قلبه و فراغه و اشتغاله و همه و حديثه من النعمه التي أنعمت بها على أهل محبتي من خلقي-و أفتح عين قلبه و سمعه، حتى يسمع بقلبه و ينظر بقلبه إلى جلالي و عظمتي، و أضيق عليه الدنيا، و أبغض إليه ما فيها من اللذات، و أحذره من الدنيا و ما فيها-كما يحذر الراعي على غنمه مراتع الهلكه، فإذا كان هكذا يفر من الناس فرارا، و ينقل من دار الفناء إلى دار البقاء، و من دار الشيطان إلى دار الرحمن، يا أحمد و لأزيننه بالهيبه و العظمه-فهذا هو العيش الهنيء و الحياه الباقيه، و هذا مقام الراضين فمن عمل برضاي ألزمه ثلاث خصال-أعرفه شكرا لا يخالطه الجهل، و ذكرا لا يخالطه النسيان، و محبه لا يؤثر على محبتي محبه المخلوقين، فإذا أحبني أحببته و أفتح عين قلبه إلى جلالي، و لا أخفي عليه خاصه خلقي-و أناجيه في ظلم الليل و نور النهار، حتى ينقطع حديثه مع المخلوقين، و مجالسته معهم، و أسمعه كلامي و كلام ملائكتي-و أعرفه السر الذي سترته عن خلقي، و ألبسه الحياء، حتى يستحيي منه الخلق كلهم، و يمشي على الأرض مغفورا له، و أجعل قلبه واعيا و بصيرا و لا أخفي عليه شيئا من جنه و لا نار، و أعرفه ما يمر على الناس في القيامه من الهول و الشده-و ما أحاسب به الأغنياء و الفقراء و الجهال و العلماء، و أنومه في قبره، و أنزل عليه منكرا؛ ای احمد، آیا می‌دانی گواراترین زندگی و پایدارترین حیات کدام است؟ ادامه در متن کامل

و در بحارالانوار، از کافی، معانی‌الاخبار، و نوادر راوندی با سندهای گوناگون از امام صادق و امام کاظم (ع) روایت شده — و تعبیرِ نقل‌شده در اینجا از کافی است — که فرمود: «استقبل رسول الله: حارثه بن مالك بن النعمان الأنصاري-فقال له: كيف أنت يا حارثه بن مالك النعماني؟ ادامه در متن کامل

«يا رسول الله مؤمن حقا، فقال له رسول الله: لكل شيء حقيقه فما حقيقه قولك؟ فقال يا رسول الله عزفت نفسي عن الدنيا فأسهرت ليلي، و أظمأت هواجري، و كأني أنظر إلى عرش ربي و قد وضع للحساب، و كأني أنظر إلى أهل الجنه يتزاورون في الجنه-و كأني أسمع عواء أهل النار في النار، فقال رسول الله«ص»: عبد نور الله قلبه أبصرت فأثبت؛ ای پیامبر خدا، مؤمنِ حقیقی‌ام! ادامه در متن کامل

می‌گویم: این دو روایت پیرامون مرتبهٔ چهارم از مراتب اسلام و ایمان که پیش‌تر بیان شد، می‌گردند و دربارهٔ جزئیات معنای آن دو، روایت‌های فراوان و پراکنده‌ای وارد شده است که به خواست خدای متعال، بخشی از آن‌ها را در لابلای این کتاب خواهیم آورد؛ آیات قرآن نیز چنان‌که توضیحش خواهد آمد، آن‌ها را تأیید می‌کنند. ادامه در متن کامل

و از این دو اصل نتیجه می‌شود که برای آیات قرآنی باطن‌هایی است که بر مواردی تطبیق می‌کند که ظاهر آیات بر آن‌ها صدق نمی‌کند؛ و این نکته نزد تو به صورت اجمالی و سربسته بماند تا شرح و تفصیلش فرا رسد. ادامه در متن کامل

و در تفسیر قمی دربارهٔ سخن خدای متعال: «وَ لَدَيْنَا مَزِيدٌ» (و نزد ما افزون بر آن هست [ق: ۳۵]) آمده است که امام (ع) فرمود: «النَّظَرُ إِلَى رَحْمَةِ اللَّهِ» (نگاه کردن به رحمت خدا است). ادامه در متن کامل

و در مجمع‌البیان از پیامبر (ص) روایت شده که فرمود: خداوند می‌فرماید: «أَعْدَدْتُ لِعِبَادِيَ الصَّالِحِينَ مَا لَا عَيْنٌ رَأَتْ، وَ لَا أُذُنٌ سَمِعَتْ وَ لَا خَطَرَ عَلَى قَلْبِ بَشَرٍ» (برای بندگان شایسته‌ام چیزهایی آماده کرده‌ام که نه چشمی دیده، نه گوشی شنیده و نه به قلب هیچ بشری خطور کرده است). ادامه در متن کامل

می‌گویم: معنای این دو روایت هنگام بیان معنای «صلاح» (شایستگی) روشن شد، و خدا هدایت‌گر است. ادامه در متن کامل