بَلَىٰۚ مَنۡ أَسۡلَمَ وَجۡهَهُۥ لِلَّهِ وَهُوَ مُحۡسِنٞ فَلَهُۥٓ أَجۡرُهُۥ عِندَ رَبِّهِۦ وَلَا خَوۡفٌ عَلَيۡهِمۡ وَلَا هُمۡ يَحۡزَنُونَ
آری، هر کس رویِ خود را تسلیم خدا کند در حالی که نیکوکار است، پاداشش نزد پروردگار او خواهد بود؛ و نه بیمی بر آنان است و نه اندوهگین می‌شوند.
تفسیر آیهٔ ۱۱۲ سورهٔ بقره، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱، صفحهٔ ۲۵۸ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/2/112/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان آیات
خدای متعال می‌فرماید: «بَلٰى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلّٰهِ» (آری، هر کس رویِ خود را تسلیم خدا کند...)؛ این تاختنِ سوم (پاسخ قاطع سوم) به پندار آنان است در بیان این حقیقت که سعادت هرگز بر مدار نام و عنوان نمی‌چرخد و هیچ‌کس نزد خدا کرامتی ندارد مگر با حقیقتِ ایمان و بندگی. نخستین بار، سخن او بود که: «إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هٰادُوا» (همانا کسانی که ایمان آورده‌اند و کسانی که یهودی شدند...) [بقره: ۶۲]، و دومین بار، کلام خدای متعال:
«بَليٰ مَنْ كَسَبَ سَيِّئَهً وَ أَحٰاطَتْ بِهِ خَطِيئَتُهُ» (آری، هر کس بدی به دست آورَد و گناهش او را فراگیرد...) [بقره: ۸۱]؛ و سومین بار، همین آیه است. از مقایسه و تطبیق این آیات با یکدیگر استفاده می‌شود که «ایمان»، به تسلیم کردنِ رو به سوی خدا، و «احسان» (نیکوکاری)، به عمل صالح تفسیر شده است.