وَتِلۡكَ ٱلۡقُرَىٰٓ أَهۡلَكۡنَٰهُمۡ لَمَّا ظَلَمُواْ وَجَعَلۡنَا لِمَهۡلِكِهِم مَّوۡعِدٗا
و آن شهرها و آبادی‌ها [بودند که] چون ستم ورزیدند هلاکشان کردیم، و برای نابودی‌شان وعده‌گاهی قرار دادیم.
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۵۸ و ۵۹ با هم
از اینجا آشکار می‌شود عذاب و هلاکتی که این آیات دربردارد، عذاب روز قیامت نیست، بلکه عذابی دنیوی است؛ که اگر مقصودْ تهدیدِ سران و بزرگان قریش باشد، همان عذاب روز بدر است، و اگر مقصودْ تهدیدِ این امت باشد، عذاب آخرالزمان است، چنان‌که در تفسیر سورهٔ یونس گذشت.
تفسیر آیهٔ ۵۹ سورهٔ کهف، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۳، صفحهٔ ۳۳۴ تا ۳۳۵ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/18/59/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « وَ تِلْكَ الْقُريٰ أَهْلَكْنٰاهُمْ لَمّٰا ظَلَمُوا وَ جَعَلْنٰا لِمَهْلِكِهِمْ مَوْعِداً » (و آن شهرها را وقتی ستم ورزیدند هلاک کردیم، و برای هلاکتشان موعدی نهادیم). مراد از «قُریٰ» (شهرها)، به دلیلِ ضمیرهایی که به آن بازمی‌گردد، مجازاً اهلِ آن شهرهاست؛ و «مَهْلِك» با کسر لام، اسم زمان (زمانِ هلاکت) است.
معنای آیه آشکار است و برای این منظور سوق داده شده تا روشن سازد که به تأخیر انداختنِ هلاکتِ آنان و مهلت‌دادن به آن، از سوی ما پدیده‌ای بی‌سابقه و نوظهور نیست؛ بلکه سنت الهی دربارهٔ امت‌های گذشته که خداوند به‌خاطر ستمشان هلاکشان کرد نیز بر همین شیوه جاری بوده است؛ چنان‌که خداوند آنان را هلاک می‌ساخت و برای هلاکتشان موعدی [مشخص] قرار می‌داد.