تفسیر آیهٔ ۳۱ سورهٔ کهف

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « أُولٰئِكَ لَهُمْ جَنّٰاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهٰارُ » (آنان کسانی هستند که بهشت‌های ماندگار برایشان خواهد بود؛ از زیرِ [پای] آنان جویبارها روان است) تا پایان آیه.

«عدن» به معنای اقامت و استقرار است و «جَنّاتُ عَدْنٍ» یعنی باغ‌های اقامتِ همیشگی. دربارهٔ «الأساور» گفته‌اند جمعِ «أَسْوِرَة» و آن نیز جمعِ «سِوار» (با کسر سین) به معنای دستبند و زیورِ مچ دست است؛ راغب اصفهانی نیز یادآور شده که این واژه عربی‌شدهٔ فارسی است و اصلِ آن «دستواره» بوده است. «السُّنْدُس» پارچهٔ دیبای نازک و لطیف است و «الإِسْتَبْرَق» دیبای ضخیم است. «الأرائِك» جمعِ «أَرِيكَة» به معنای تخت است؛ و معنای آیه روشن است.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۲۷ تا ۳۱ با هم

این آیات بازگشت و عطف توجهی است به آنچه سخن پیش از داستان اصحاب کهف بدان ختم شده بود؛ یعنی به اوج رسیدنِ اندوه و تأسف پیامبر (ص) از این‌که مشرکان به کتابی که بر او نازل شده ایمان نمی‌آورند و دعوت حقش را رد می‌کنند. ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۲۸ تا ۳۱ با هم

بلکه وظیفهٔ آن حضرت این است که خود را همراه با آن مؤمنانِ تهیدستی شکیبا بدارد که پیوسته پروردگارشان را می‌خوانند، و به این کافرانِ غرق در نعمتی که به زیورهای زندگی دنیای نزد خود فخر می‌فروشند روی نیاورد؛ زیوری که به‌زودی سرزمینی خشک و بی‌گیاه خواهد شد. ادامه در متن کامل