تفسیر آیهٔ ۱۱۳ سورهٔ نحل

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: «وَ لَقَدْ جٰاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْهُمْ فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمُ الْعَذٰابُ وَ هُمْ ظٰالِمُونَ» (و به یقین پیامبری از خودشان به سوی آنان آمد، ولی او را دروغگو شمردند؛ پس عذاب در حالی که ستمکار بودند آنان را فروگرفت). این همان نعمت معنوی است که خداوند بر نعمت‌های مادیِ پیش‌گفته افزود؛ نعمتی که صلاحِ دنیا و آخرتشان در آن بود و هشداری برای آنان در برابر کفرانِ نعمت‌های خدا به شمار می‌رفت و شومی و تیره‌بختیِ ناسپاسی را بیان می‌کرد. با این حال، آنان پیامبرشان را تکذیب کردند؛ پیامبری که از خودشان بود، او را می‌شناختند و می‌دانستند که جز به فرمانی الهی دعوتشان نمی‌کند و به راه رستگاری و نیک‌بختیِ حقیقی هدایتشان می‌نماید. پس در حقّ این نعمت ستم کردند و عذاب به سبب ستمگری‌شان گریبان‌گیرشان شد.

با این بیان، نکاتی که در قیدهای به‌کاررفته در آیه وجود دارد روشن می‌شود.