إِلَّآ ءَالَ لُوطٍ إِنَّا لَمُنَجُّوهُمۡ أَجۡمَعِينَ
مگر خاندان لوط، که بیتردید همگی آنها را نجات خواهیم داد؛
تفسیر آیهٔ ۵۹ سورهٔ حجر، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۲، صفحهٔ ۱۸۱ تا ۱۸۲ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/15/59/
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان
تفسیر آیههای ۵۸ تا ۶۰ با هم
خدای متعال میفرماید: « قٰالُوا إِنّٰا أُرْسِلْنٰا إِليٰ قَوْمٍ مُجْرِمِينَ -إلي قوله -لَمِنَ الْغٰابِرِينَ » (گفتند: ما به سوی گروهی گناهکار فرستاده شدهایم... تا آنجا که فرمود:... از بازماندگان است [حجر: ۵۸-۶۰]). راغب در مفردات میگوید: «غابر» به معنای کسی است که پس از رفتن همراهانش بر جای مانده است. خدای متعال میفرماید: « إِلاّٰ عَجُوزاً فِي الْغٰابِرِينَ » (مگر پیرزنی که در میان بازماندگان بود [شعراء: ۱۷۱])، یعنی در میان کسانی که عمر طولانی یافته بودند؛ و گفته شده: در میان کسانی که ماندند و همراه لوط نرفتند؛ و نیز گفته شده: در میان کسانی که پس از آن در عذاب بر جای ماندند. و در آیهای دیگر میفرماید: « إِلاَّ امْرَأَتَكَ كٰانَتْ مِنَ الْغٰابِرِينَ » (مگر همسرت که از بازماندگان بود [عنکبوت: ۳۳])، و در آیهای دیگر: « قَدَّرْنٰا إِنَّهٰا لَمِنَ الْغٰابِرِينَ » (مقدر کردیم که او قطعاً از بازماندگان باشد [حجر: ۶۰])—تا آنجا که میگوید:—و «غُبار»، خاکی است که پس از برانگیخته شدن بر جای میماند، و ساختار وزنی آن بر چنین قالبی ساخته شده است. همچون «دُخان» (دود) و «عِثار» (گرد و خاک به هوا خاسته) و مانند این دو که بر بازماندهها دلالت دارند؛ (پایان سخن راغب). و شاید از همین روست که گاه گذشته و آینده هر دو «غابر» نامیده میشوند؛ گذشته از این جهت که در زمان سپریشده باقی مانده و به زمان حال نیامده است، و آینده از این رو که همچنان باقی است و مانند گذشته هنوز نابود نشده است.
تفسیر آیههای ۵۸ و ۵۹ با هم
و این آیات، پاسخ فرشتگان به پرسش ابراهیم است: « قٰالُوا إِنّٰا أُرْسِلْنٰا » (گفتند: ما فرستاده شدهایم) از سوی خدای پاک و منزه « إِليٰ قَوْمٍ مُجْرِمِينَ » (به سوی گروهی گناهکار). فرشتگان آنان را به صورت ناشناس و نکره یاد کردند و نامشان را نبردند تا زبانشان از تصریح به نام آنان پیراسته بماند، چراکه از آنان بیزار بودند؛ و ادامهٔ سخن، آنان را مشخص خواهد کرد. سپس استثنا کردند و گفتند: « إِلاّٰ آلَ لُوطٍ » (مگر خاندان لوط) که مقصود لوط و نزدیکان خاص او هستند، و از همین جا روشن شد که آن قوم، قومِ لوط هستند؛ « إِنّٰا لَمُنَجُّوهُمْ » یعنی بیگمان ما آنان را از عذاب رهایی میبخشیم « أَجْمَعِينَ » (همگیشان را)؛ و ظاهر سیاق کلام نشان میدهد که این استثنا منقطع است (یعنی خاندان لوط جزو آن مجرمان نبودند که بخواهند از میانشان بیرون کشیده شوند).