تفسیر آیهٔ ۱۱ سورهٔ حجر

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۰ تا ۱۵ با هم

هنگامی که خداوند مسخره کردنِ کتاب و پیامبرش از سوی آنان و پیشنهادشان مبنی بر آوردن فرشتگان به عنوان نشانه‌ای بر رسالت را یادآور شد، در پی آن سه دسته از آیات را آورد: دسته‌ای که با این سخن آغاز می‌شود: « وَ لَقَدْ أَرْسَلْنٰا مِنْ قَبْلِكَ » (و قطعاً پیش از تو فرستادیم...) و سخن دیگرش: « وَ لَقَدْ جَعَلْنٰا فِي السَّمٰاءِ بُرُوجاً » (و بی‌گمان در آسمان برج‌هایی قرار دادیم...) و این سخن: … ادامه در متن کامل

پس در دستهٔ نخست روشن ساخت که این استهزا، شیوه و سنتی جاری در میان مجرمان است و آنان ایمان نخواهند آورد حتی اگر نشانه‌ها یک‌به‌یک نزدشان بیاید؛ و در دستهٔ دوم بیان کرد که نشانه‌های آسمانی و زمینیِ کافی برای کسی که توفیق ایمان بیابد وجود دارد؛ و در دستهٔ سوم بیان داشت که اختلاف در ایمان و کفر در نوع انسان و گمراهیِ گمراهان، از همان روزی برایشان رقم خورد که خداوند آفرینش انسان را نوپدید آورد، پس آدم را آفرید و در آنجا ماجرای فرمانِ سجده به فرشتگان و سرپیچی ابلیس از آن رخ داد. ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۱۰ و ۱۱ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « وَ لَقَدْ أَرْسَلْنٰا مِنْ قَبْلِكَ فِي شِيَعِ الْأَوَّلِينَ » تا آخر دو آیه (حجر: ۱۰-۱۱). «شِیَع» جمع «شیعه» است و آن گروهی است که بر یک آیین یا مذهبی که از آن پیروی می‌کنند هم‌داستان شده باشند؛ خدای متعال می‌فرماید: «مِنَ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَ كٰانُوا شِيَعاً كُلُّ حِزْبٍ بِمٰا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ» (از کسانی که دینشان را پراکنده کردند و گروه گروه شدند، هر دسته‌ای به آنچه نزد خود دارند شادمانند؛ روم: ۳۲).

و معنا چنین است: دل‌آرام باش، چراکه ما خود این ذکر (قرآن) را بر تو فرو فرستادیم و خود نگهبان آنیم، و هرگز سینه‌ات از آنچه می‌گویند تنگ نشود، که این شیوهٔ همیشگی مجرمان از امت‌های بشری است؛ سوگند که پیش از تو نیز در میان فرقه‌ها و گروه‌های پیشینیان [پیامبرانی] فرستادیم و حالِ آنان چنین بود که هیچ پیامبری به سویشان نمی‌آمد جز اینکه او را مسخره می‌کردند.