تفسیر آیهٔ ۶ سورهٔ ابراهیم

وَإِذۡ قَالَ مُوسَىٰ لِقَوۡمِهِ ٱذۡكُرُواْ نِعۡمَةَ ٱللَّهِ عَلَيۡكُمۡ إِذۡ أَنجَىٰكُم مِّنۡ ءَالِ فِرۡعَوۡنَ يَسُومُونَكُمۡ سُوٓءَ ٱلۡعَذَابِ وَيُذَبِّحُونَ أَبۡنَآءَكُمۡ وَيَسۡتَحۡيُونَ نِسَآءَكُمۡۚ وَفِي ذَٰلِكُم بَلَآءٞ مِّن رَّبِّكُمۡ عَظِيمٞ

و [به یاد آور] هنگامی را که موسی به قوم خود گفت: «نعمت خدا را بر خویش به یاد آورید، آن‌گاه که شما را از فرعونیان رهانید؛ همانان که بدترین شکنجه را بر سرتان می‌آوردند، پسرانتان را سر می‌بریدند و زنانتان را [برای خدمتگزاری] زنده نگه می‌داشتند، و در این [ماجرا] برای شما آزمایشی بزرگ از جانب پروردگارتان بود.»