تفسیر آیهٔ ۳۳ سورهٔ ابراهیم

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ سَخَّرَ لَكُمُ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ دٰائِبَيْنِ وَ سَخَّرَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَ النَّهٰارَ » (و خورشید و ماه را که پیوسته در حرکت‌اند برای شما رام کرد، و شب و روز را نیز مسخر شما ساخت). راغب گفته است: «دَأْب» یعنی ادامه دادنِ حرکت؛ چنان‌که گفته می‌شود: «دَأَبَ فِي السَّيْرِ دَأْباً» (پیوسته به راه رفتن ادامه داد)؛ خدای متعال می‌فرماید: « وَ سَخَّرَ لَكُمُ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ دٰائِبَيْنِ ». همچنین «دأب» به معنای عادتِ پیوسته‌ای است که همواره بر یک حال بماند؛ خدای متعال می‌فرماید: « كَدَأْبِ آلِ فِرْعَوْنَ »؛ یعنی همانند عادتی که همواره بر آن مداومت داشتند. (پایان سخن راغب). و معنای آیه روشن است.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۳۲ تا ۳۴ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « اَللّٰهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضَ » تا آخر آیات؛ چون خداوند سبحان شریک قرار دادن برای خدا را به انگیزهٔ گمراه ساختن مردم از راه خدا یاد کرد و بر آن بیم داد، در این آیه تا پایان سه آیه، برهان انحصار پروردگاری در ذات پاک و والای خود را از راه انحصار تدبیر عمومی جهان به خودش بیان کرده است؛ تدبیری که شامل نظم‌آفرینی در آفرینش، فرستادن آب، بیرون‌آوردن روزی، و رام‌کردن دریاها (کشتی‌ها)، رودخانه‌ها، خورشید، ماه، شب و روز است.

و در پایان این آیات اشاره کرده است که این نعمت‌ها و نعمت‌های بی‌شمارِ دیگر، بخششی از سوی خدای متعال به انسان است؛ زیرا بیان در این سوره ــ همان‌گونه که پیش‌تر اشاره شد ــ در پرتوِ دو نامِ «العزیز» و «الحمید» (شکست‌ناپذیرِ ستوده) پیش می‌رود.