وَأُدۡخِلَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّٰلِحَٰتِ جَنَّٰتٖ تَجۡرِي مِن تَحۡتِهَا ٱلۡأَنۡهَٰرُ خَٰلِدِينَ فِيهَا بِإِذۡنِ رَبِّهِمۡۖ تَحِيَّتُهُمۡ فِيهَا سَلَٰمٌ
و کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده‌اند، به بوستان‌هایی درآورده می‌شوند که از زیر [درختانِ] آن‌ها جویبارها روان است؛ به اذن پروردگارشان در آنجا جاودانه‌اند و درودشان در آنجا «سلام» است.
تفسیر آیهٔ ۲۳ سورهٔ ابراهیم، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۱۲، صفحهٔ ۵۰ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/14/23/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « وَ أُدْخِلَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّٰالِحٰاتِ جَنّٰاتٍ » (و کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند، به بوستان‌هایی درآورده می‌شوند...)؛ این آیه بیان فرجامِ کارِ نیک‌بختانِ اهل ایمان است؛ و در عبارت « تَحِيَّتُهُمْ فِيهٰا سَلاٰمٌ » (درودشان در آنجا سلام است)، حال و روز آنان در تبادل سلام و درودِ پربرکت به یکدیگر، در برابر حالِ دیگران قرار گرفته است که در دو آیهٔ پیشین یاد شدند؛ یعنی همان دشمنی و رویارویی با یکدیگر از سرِ کفر، بیزاری‌جویی و نومید ساختنِ هم.