تفسیر آیهٔ ۵۷ سورهٔ یوسف

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ لَأَجْرُ الْآخِرَهِ خَيْرٌ لِلَّذِينَ آمَنُوا وَ كٰانُوا يَتَّقُونَ » (و قطعاً پاداش آخرت برای کسانی که ایمان آورده و پیوسته پروا پیشه می‌کردند، بهتر است)؛ یعنی برای اولیای الهی از میان بندگانش. پس این، وعده‌ای نیکو و اخروی ویژهٔ اولیای خدای متعال است و یوسف (ع) نیز از شمار آنان بود.

دلیل بر اینکه این پاداش همهٔ مؤمنان را در بر نمی‌گیرد، جملهٔ حالیهٔ « وَ كٰانُوا يَتَّقُونَ » است که دلالت دارد بر اینکه این ایمان — که حقیقت ایمان است — ناگزیر با تقوایی پیوسته و حقیقی پیشینه داشته است. این تقوا نیز بدون ایمانی [پیشین] محقق نمی‌شود؛ بنابراین ایمانی است پس از ایمانی دیگر و همراه با تقوا، و این همان مرتبهٔ هم‌سنگ با ولایت خدای پاک و منزه است؛ چنان‌که خدای متعال می‌فرماید: «أَلاٰ إِنَّ أَوْلِيٰاءَ اللّٰهِ لاٰ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لاٰ هُمْ يَحْزَنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ كٰانُوا يَتَّقُونَ لَهُمُ الْبُشْريٰ فِي الْحَيٰاهِ الدُّنْيٰا وَ فِي الْآخِرَهِ» (آگاه باشید که بر اولیای خدا نه ترسی است و نه اندوهگین می‌شوند؛ همان کسانی که ایمان آورده‌اند و پروا پیشه می‌کرده‌اند؛ برای آنان در زندگی دنیا و در آخرت مژده است؛ یونس: ۶۲-۶۴).