تفسیر آیهٔ ۳ سورهٔ عادیات

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « فَالْمُغِيرٰاتِ صُبْحاً » (سوگند به اسبانِ تاخت‌آورنده در بامداد)؛ «إغاره» و «غاره» به معنای هجوم ناگهانی با اسبان بر سرِ دشمن است؛ و این در اصل ویژگیِ سوارکاران است و نسبتش به اسب‌ها مَجاز (غیرحقیقی) به شمار می‌رود. معنای آیه چنین است: پس سوگند به اسبانی که در هنگام بامداد ناگهان بر دشمن هجوم می‌آورند.

و گفته شده است: مراد از آن، شترانی است که روز عید قربان، سواران خود را از «مزدلفه» (مَشعر) به «مِنا» می‌برند، و سنّت (آیین شرعی) بر این است که تا هوا روشن نشود حرکت نکنند؛ و «إغاره» در اینجا به معنای سرعت در حرکت گرفته شده است، در حالی که این معنا کاملاً بر خلاف ظاهر واژهٔ «إغاره» است.

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱ تا ۵ با هم

بنابراین، تنها برداشتِ درست، حمل کردن این آیات بر اسبان جنگاوران است. سیاق آیات، به‌ویژه عبارت‌های « فَالْمُغِيرٰاتِ صُبْحاً » و « فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً »، نشان می‌دهد که این ماجرا مربوط به جنگی معین و مشخص بوده است که خداوند در آن، به اسبانِ دوندهٔ مجاهدان سوگند یاد کرده است. ادامه در متن کامل

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱ تا ۱۱ با هم

و گفته شده است: این سوره هنگامی نازل شد که پیامبر (ص) علی (ع) را به غزوهٔ «ذات‌السلاسل» فرستاد و ایشان بر دشمنان تاخت و آنان را درهم شکست؛ و این پس از آن بود که پیامبر بارها دیگر صحابه را به سوی آنان فرستاده بود، اما هر یک از آنان نزد پیامبر خدا (ص) بازگشته بودند. ادامه در متن کامل

و همین مطلب در روایتی طولانی از امام صادق (ع) نیز نقل شده است. ادامه در متن کامل