وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰهَا
و به شب، آن‌گاه که آن را فروپوشاند،
تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر
بیان
تفسیر آیه‌های ۳ و ۴ با هم
اینکه پوشاندنِ زمین توسط شب با فعل مضارع بیان شده، برخلاف آشکار ساختن آن توسط روز که با فعل ماضی آمده است — چنان‌که فرمود: « وَ النَّهٰارِ إِذٰا جَلاّٰهٰا وَ اللَّيْلِ إِذٰا يَغْشٰاهٰا » (و سوگند به روز هنگامی که آن را پدیدار کند، و سوگند به شب هنگامی که آن را بپوشاند) — برای دلالت بر زمان حال است تا اشاره‌ای باشد به فراگرفتنِ گناه و پلیدی در روی زمین در زمان حاضر، یعنی همان دوران آغاز ظهور دعوت اسلامی؛ زیرا پیش‌تر گذشت که میان این سوگندها و آنچه برایش سوگند یاد شده، نوعی پیوند و ارتباط هست. افزون بر این، هماهنگی فواصل (آهنگ پایانی آیه‌ها) نیز رعایت شده است.
تفسیر آیهٔ ۴ سورهٔ شمس، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۲۰، صفحهٔ ۲۹۶ تا ۲۹۷ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/91/4/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال می‌فرماید: « وَ اللَّيْلِ إِذٰا يَغْشٰاهٰا » (و سوگند به شب هنگامی که آن را بپوشاند)؛ یعنی زمین را می‌پوشاند؛ پس ضمیر مانند « جَلاّٰهٰا » (آن را پدیدار ساخت) به زمین برمی‌گردد.
و گفته شده: ضمیر به خورشید بازمی‌گردد، ولی این سخن بعید است؛ زیرا شب خورشید را نمی‌پوشاند، بلکه زمین و آنچه را بر روی آن است می‌پوشاند.