تفسیر آیهٔ ۱۹ سورهٔ بلد

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآيٰاتِنٰا هُمْ أَصْحٰابُ الْمَشْأَمَهِ » (و کسانی که به آیات ما کفر ورزیدند، هم آنان یاران شومی و نگون‌بختی‌اند). آیات آفاقی (نشانه‌های جهان پیرامون) و انفسی (نشانه‌های درون جان آدمی)، نشانه‌ها و دلایلی بر خدای متعال هستند که بر یگانگی او در پروردگاری و معبود بودن و دیگر حقایقِ مترتب بر آن دلالت دارند؛ رد کردنِ این نشانه‌ها کفر به آن‌هاست و کفر به آن‌ها کفر به خدا به شمار می‌آید. قرآن کریم و آیاتِ آن نیز چنین هستند، و همچنین است آنچه فرود آمده و ابلاغ گردیده، از طریق رسالت و پیامبری.

ظاهر این است که مراد از آیات، همهٔ آیات و نشانه‌های الهی است، و «مشأمه» نقطهٔ مقابلِ میمنه (شومی در برابرِ برکت و خجستگی) می‌باشد.