تفسیر آیهٔ ۱۴ سورهٔ بلد

تفسیر این آیه در المیزان

بحث روایی

«پس اگر این [کارها برایت] میسر نبود، گرسنه را خوراک بده و تشنه را سیراب کن، به نیکی فرمان بده و از بدی بازدار؛ و اگر توان این کارها را هم نداشتی، زبانت را جز از خیر و نیکی بازدار.»

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۳ و ۱۴ با هم

آنچه در بیانِ گردنه آمده، یعنی آزادسازیِ برده و طعام دادن در روز گرسنگی، از مصادیق گسترش مهر و رحمت است که به سبب اهمیتش به طور خاص ذکر شده است؛ و آزاد ساختن برده مقدّم شد و سخن با آن آغاز گشت، به دلیل عنایتِ تمام‌عیارِ دین به آزادسازی بردگان.

تفسیر آیه‌های ۱۴ تا ۱۶ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « أَوْ إِطْعٰامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَهٍ يَتِيماً ذٰا مَقْرَبَهٍ أَوْ مِسْكِيناً ذٰا مَتْرَبَهٍ » (یا طعام دادن در روز گرسنگی، به یتیمی خویشاوند، یا بینوایی خاک‌نشین). «مسغبه» به معنای گرسنگی و قحطی، «مقربه» به معنای خویشاوندیِ نسبی، و «متربه» از مادهٔ تراب (خاک) است و معنایش بر خاک افتادن و چسبیدن به خاک از شدت فقر است؛ و معنای آیه چنین است: یا غذا دادن در روز گرسنگی به یتیمی از بستگان، یا بینوایی که فقرِ شدیدی دارد.

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱۱ تا ۱۶ با هم

سپس می‌فرمود: خدای عزوجل می‌دانست که هر انسانی توانایی آزاد کردن برده را ندارد، از این رو برای آنان راهی [دیگر] به‌سوی بهشت قرار داد. ادامه در متن کامل