لَا يَسۡتَـٔۡذِنُكَ ٱلَّذِينَ يُؤۡمِنُونَ بِٱللَّهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡأٓخِرِ أَن يُجَٰهِدُواْ بِأَمۡوَٰلِهِمۡ وَأَنفُسِهِمۡۗ وَٱللَّهُ عَلِيمُۢ بِٱلۡمُتَّقِينَ
کسانی که به خدا و روز واپسین ایمان دارند، از تو اجازهٔ [معافیت] نمیخواهند تا از جهاد با مالها و جانهای خود بازبمانند؛ و خدا به پرهیزگاران داناست.
تفسیر آیهٔ ۴۴ سورهٔ توبه، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۹، صفحهٔ ۲۸۹ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/9/44/
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان
تفسیر آیههای ۴۴ و ۴۵ با هم
خدای متعال میفرماید: « لاٰ يَسْتَأْذِنُكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللّٰهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ » تا پایان دو آیه (توبه: ۴۴-۴۵). این دو آیه یکی از راههای شناخت و جداسازی منافق از مؤمن را بیان میکنند که همان اجازه خواستن برای سرپیچی از جهاد در راه خداست.
خدای پاک و منزه این نکته را چنین روشن کرده که جهاد با مال و جان در راه خدا، از آثار ناگزیرِ ایمان حقیقی به خدا و روز واپسین است؛ زیرا این ایمان، صفت تقوا را پدید میآورد، و مؤمن چون به واسطهٔ ایمان به خدا و روز قیامت اهل تقواست، به وجوبِ جهاد با مال و جانش در راه خدا بینش و آگاهی دارد. این آگاهی به او اجازه نمیدهد که در این راه سستی ورزد و برای ماندن در خانه اجازه بخواهد؛ اما منافق چون به خدا و روز رستاخیز ایمان ندارد، صفت تقوا را از دست داده و دلش به شک افتاده است و پیوسته در تردیدِ خویش سرگردان است؛ ازاینرو کنارهگیری را خوش میدارد و برای تخلف و ماندن از جهاد اجازه میخواهد.