فَيَوۡمَئِذٖ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٞ
پس در آن روز هیچکس مانند عذابِ او عذاب نمیکند،
تفسیر آیهٔ ۲۵ سورهٔ فجر، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۲۰، صفحهٔ ۲۸۵ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/89/25/
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان
تفسیر آیههای ۲۵ و ۲۶ با هم
خدای متعال میفرماید: « فَيَوْمَئِذٍ لاٰ يُعَذِّبُ عَذٰابَهُ أَحَدٌ وَ لاٰ يُوثِقُ وَثٰاقَهُ أَحَدٌ » (پس در آن روز هیچکس مانند عذاب کردنِ او عذاب نمیکند، و هیچکس مانند به بند کشیدنِ او به بند نمیکشد). دو ضمیر در «عَذَابَهُ» و «وَثَاقَهُ» به خدای متعال بازمیگردد؛ و معنا چنین است: در آن روز هیچیک از آفریدگان به مانند عذابِ خدا عذاب نمیکند و هیچیک از آفریدگان همچون در بند کشیدنِ خدا به بند نمیکشد؛ یعنی عذاب و به بند کشیدن خدای متعال در آن روز فراتر از عذاب و در بند کشیدنِ خلق است؛ و این تأکیدی سخت در وعید (وعدهٔ کیفر) است.
و « لاٰ يُعَذِّبُ » با فتح ذال و « وَ لاٰ يُوثِقُ » با فتح ثاء، بهصورت مجهول [یعنی «لَا يُعَذَّبُ» و «لَا يُوثَقُ»] نیز قرائت شده است؛ و بنا بر این قرائت، دو ضمیر «عَذَابَهُ» و «وَثَاقَهُ» به انسان برمیگردد و معنا این خواهد بود که: در آن روز هیچکس مانند این انسان عذاب نمیشود، و هیچکس همچون او به بند کشیده نمیشود.