تفسیر آیهٔ ۱۳ سورهٔ اعلی

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « ثُمَّ لاٰ يَمُوتُ فِيهٰا وَ لاٰ يَحْييٰ » (سپس در آن نه می‌میرد و نه زنده می‌ماند). کلمهٔ «ثُمَّ» برای نشان دادن رتبه و درجهٔ بالاترِ کلام [در بیان وضعیت هولناک‌تر] است. مراد از نفیِ هم‌زمان مرگ و زندگی از او، نفیِ همیشگیِ نجات است؛ زیرا نجات، یعنی قطع عذاب، تنها به یکی از دو صورت امکان‌پذیر است: یا با مرگ، تا عذاب او با پایان یافتن وجودش قطع شود؛ و یا اینکه ویژگی زندگی‌اش از تیره‌بختی به خوشبختی و از عذاب به آسایش دگرگون گردد. از این‌رو، مراد از زندگی در آیه، زندگی گوارا و دلپذیر است؛ درست مانند مَثَلی که دربارهٔ بیمار مشرف به مرگ می‌گویند: «نه زنده است که امیدی به او باشد، و نه مرده که فراموش شود».