ذُو ٱلۡعَرۡشِ ٱلۡمَجِيدُ
صاحب عرش و دارای شأن و شکوهمندی است؛
تفسیر آیهٔ ۱۵ سورهٔ بروج، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۲۰، صفحهٔ ۲۵۳ تا ۲۵۴ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/85/15/
ذو العرش المجيد
ذُو ٱلۡعَرۡشِ ٱلۡمَجِيدُ
صاحب عرش و دارای شأن و شکوهمندی است؛
تفسیر آیهٔ ۱۵ سورهٔ بروج، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۲۰، صفحهٔ ۲۵۳ تا ۲۵۴ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/85/15/
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بیان
تفسیر آیههای ۱۵ و ۱۶ با هم
خدای متعال میفرماید: « ذُو الْعَرْشِ الْمَجِيدُ فَعّٰالٌ لِمٰا يُرِيدُ » (صاحب عرش و دارای مجد و عظمت است، هر چه بخواهد انجام میدهد). عرش همان تخت پادشاهی است و «صاحب عرش» کنایه از فرمانروا و پادشاه است؛ یعنی او پادشاهی است که حق دارد در قلمرو فرمانرواییاش هرگونه بخواهد دست به تصرف بزند و به هرچه بخواهد حکم براند. و «المجيد» (باشکوه و ارجمند)، صفتی برگرفته از «مَجْد» است، و مَجدْ همان عظمت معنوی، یعنی کمال ذات و صفات است. و سخن خدای متعال: « فَعّٰالٌ لِمٰا يُرِيدُ » (هرچه بخواهد به انجام میرساند) یعنی هیچ عاملی او را از آنچه اراده کرده بازنمیدارد؛ نه عاملی از درون، مانند دلزدگی، خستگی، ملال، دگرگونی در اراده و امثال آن، و نه مانعی از بیرون که میان او و خواستهاش حائل شود.
بنابراین خدای متعال این حق و توان را دارد که شکنجهگرانِ مردان و زنان مؤمن را به آتش دوزخ بیم دهد، و به کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام دادهاند نویدِ بهشت ببخشد؛ چرا که او صاحب عرش و دارای مجد و عظمت است، و هرگز خُلف وعده نمیکند، زیرا هر چه بخواهد انجام میدهد.