وَإِذَا ٱلۡجِبَالُ سُيِّرَتۡ
و هنگامی که کوهها به حرکت درآورده و روان گردند،
تفسیر این آیه همراه آیههای دیگر
بحث روایی
تفسیر آیههای ۱، ۲، ۳، ۴، ۶ و ۷ با هم
در تفسیر قمی دربارهٔ « إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ » آمده است: [خورشید] سیاه و تاریک میشود؛ و دربارهٔ « وَ إِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ » فرمود: نور آنها میرود؛ و دربارهٔ « وَ إِذَا الْجِبٰالُ سُيِّرَتْ » فرمود: به راه میافتند، همانگونه که فرمود: « تَحْسَبُهٰا جٰامِدَهً وَ هِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحٰابِ » (نمل: ۸۸؛ آنها را بیحرکت میپنداری در حالی که مانند حرکت ابرها میگذرند). ادامه در متن کامل
تفسیر آیهٔ ۳ سورهٔ تکویر، از «المیزان فی تفسیر القرآن»، علامه سید محمدحسین طباطبایی، جلد ۲۰، صفحهٔ ۲۱۳ تا ۲۱۵ (چاپ بیروت، مؤسسهٔ اعلمی) — تفسیر روان المیزان، tafsiralmizan.ir/ayah/81/3/
تفسیر این آیه در المیزان
بیان
خدای متعال میفرماید: « وَ إِذَا الْجِبٰالُ سُيِّرَتْ »؛ یعنی هنگامی که کوهها بر اثر زلزلهٔ رستاخیز به حرکت درآیند و روان شوند، متلاشی گردند، مانند غباری پراکنده شوند و به سراب تبدیل گردند؛ همانگونه که خدای سبحان در جایجای کلام خود بیان فرموده است.