تفسیر آیهٔ ۱۴ سورهٔ تکویر

تفسیر این آیه در المیزان

بیان

خدای متعال می‌فرماید: « عَلِمَتْ نَفْسٌ مٰا أَحْضَرَتْ ». این آیه پاسخِ «إِذَا»های پیشین است. مراد از «نَفْس»، جنس انسان (هر انسانی) است و مقصود از «مٰا أَحْضَرَتْ» (آنچه حاضر آورده)، کار و کرداری است که انجام داده است. وقتی گفته می‌شود «أحْضَرْتُ الشَّيءَ»؛ یعنی آن را نزد خود حاضر یافتم؛ همان‌طور که می‌گویند:

«أَحْمَدْتُهُ»؛ یعنی او را ستوده یافتم.

بنابراین، آیه در معنای این سخن خدای متعال است: «يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مٰا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ مٰا عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ» (آل عمران: ۳۰؛ روزی که هر کس هر کار نیکی را که انجام داده، پیش روی خود حاضر می‌یابد و نیز آنچه را از بدی انجام داده است).