تفسیر آیهٔ ۱۵ سورهٔ تکویر

تفسیر این آیه در المیزان

بحث روایی

در کتاب «الدر المنثور»، سعید بن منصور، فاریابی، عبد بن حُمید، ابن جریر، ابن ابی‌حاتم و حاکم (که آن را صحیح دانسته است) به چند طریق از علی (ع) درباره این سخن خدا: « فَلاٰ أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ » (سوگند به ستارگانی که پنهان می‌شوند) روایت کرده‌اند که فرمود: «آن‌ها ستارگانی هستند که شب‌هنگام در جایگاه خود پنهان می‌شوند و روز بازپس می‌نشینند و پنهان می‌گردند و دیده نمی‌شوند».

تفسیر این آیه همراه آیه‌های دیگر

بیان

تفسیر آیه‌های ۱۵ و ۱۶ با هم

خدای متعال می‌فرماید: « فَلاٰ أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ الْجَوٰارِ الْكُنَّسِ » (سوگند به ستارگان بازگردنده و پنهان‌شونده، همان ستارگانِ روان و نهان‌شونده). «الخُنّس» جمع «خانس» است (مانند «طَلَب» که جمع «طالب» است)، و «خُنوس» به‌معنای واپس‌نشستن، جمع‌شدن و پنهان‌گشتن است. «الجواری» جمع «جاریة» است، و «جَری» یعنی حرکت سریع که از جریان آب به استعاره گرفته شده است. «الكُنّس» نیز جمع «كانس» است و «كُنوس» به‌معنای درآمدنِ حیوان وحشی مانند آهو و پرنده است به درون «کِناس» (لانه و پناهگاهی که برای خود برگزیده) و آرام‌گرفتن در آن.

تفسیر آیه‌های ۱۵ تا ۱۸ با هم

اینکه پس از عبارتِ « فَلاٰ أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ » تا آخر آیه، سخن خدای متعال آمده که می‌فرماید: « وَ اللَّيْلِ إِذٰا عَسْعَسَ وَ الصُّبْحِ إِذٰا تَنَفَّسَ » (و سوگند به شب چون پشت کند و برود، و سوگند به صبح چون بدمد)، تأیید می‌کند که مراد از «خُنّسِ جوارِ كُنّس» همهٔ ستارگان یا برخی از آن‌هاست. ادامه در متن کامل

تفسیر آیه‌های ۱۵ و ۱۶ با هم

و برخی گفته‌اند: مراد از آن، همهٔ ستارگان است؛ خنوس (پنهان‌شدنِ) آن‌ها، ناپیداشدنشان در روز در پرتو نور خورشید است، جَری (روان‌بودنِ) آن‌ها، همان حرکتِ پیدایشان در شب است، و کُنوس (به لانه رفتنِ) آن‌ها، غروب در باختر و ناپدیدشدنشان است.

و برخی گفته‌اند: مراد از آن، گاو وحشی یا آهو است؛ و بعید نیست که یادکردن از گاو وحشی یا آهو از باب مثال باشد و مقصود، همهٔ حیوانات وحشی باشد.

به هر حال، نزدیک‌ترین دیدگاه به حقیقت، نظر نخست است؛ دیدگاه دوم بعید است و دیدگاه سوم از آن هم بعیدتر و نامحتمل‌تر است.

بحث روایی

تفسیر آیه‌های ۱۵ و ۱۶ با هم

و در تفسیر قمی درباره سخن خداوند: « فَلاٰ أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ » آمده است: یعنی سوگند یاد می‌کنم به «خُنَّس»، و آن نام ستارگان است. و درباره « اَلْجَوٰارِ الْكُنَّسِ » (روان‌شوندگانِ پنهان‌شونده) فرمود: «ستارگانی هستند که در روز پنهان می‌شوند و آشکار نمی‌گردند».

تفسیر آیه‌های ۱۵ تا ۱۷ با هم

و در «مجمع البیان» آمده است: « بِالْخُنَّسِ » (به پنهان‌شوندگان)؛ ستارگانی هستند که روز پنهان می‌شوند و شب پدیدار می‌گردند. و «و اَلْجَوٰارِ » (و روان‌شوندگان) صفتِ آن ستارگان است، زیرا در مدارهای خود گردش می‌کنند. « اَلْكُنَّسِ » (پنهان‌شوندگان در جایگاه خود) نیز صفتِ دیگرِ آن‌ها است، زیرا غروب می‌کنند—یعنی در برج‌های فلکیِ خود پنهان می‌شوند—همان‌طور که آهوان در لانه و خلوتگاهِ خویش پنهان می‌گردند. و از علی (ع) روایت شده است که آن‌ها پنج ستاره‌اند: زحل، مشتری، مریخ، زهره و عطارد. و از علی (ع) درباره « وَ اللَّيْلِ إِذٰا عَسْعَسَ » (و سوگند به شب چون پشت کند و برود) روایت شده است: یعنی هنگامی که با تاریکی‌اش پشت می‌کند و می‌رود.